List z Brazylii

Jestem francuskim Brazylijczykiem, urodzonym w São Paulo i dorastałem w enklawie w dużej mierze europejskiej, ukształtowanej przez społeczność pochodzenia portugalskiego, niemieckiego i włoskiego. Uczęszczałem do lokalnej szkoły prywatnej, której struktura demograficzna uczniów ściśle odzwierciedlała strukturę demograficzną miejsca, w którym mieszkałem.

Moja obecna społeczność jest ogrodzona i pilnie strzeżona, a role rasowe i społeczno-ekonomiczne są silnie zróżnicowane; większość osób pochodzenia afrykańskiego lub metyskiego zajmuje jedynie stanowiska takie jak pomoc domowa lub ochrona i mieszka w okolicy, poza bramami. Powszechne (podobnie jak ja) jest zatrudnianie czarnoskórej służącej, która zajmuje się domem, gotowaniem, ścieleniem łóżka i sprzątaniem, więc nigdy nie musiałem uczyć się tych umiejętności. Moja mieszka na obrzeżach naszej społeczności z mężem i trójką dzieci. Dbamy o to, aby była hojnie utrzymywana, do tego stopnia, że ​​można by ją uznać za przekarmioną.

Mieszkając w Brazylii, zawsze instynktownie rozumiałem, że rasa jest zjawiskiem biologicznym i że ludzie różnych ras różnią się pod względem zdolności – stąd rozwarstwienie ekonomiczne. Brazylia zawsze była społeczeństwem wielorasowym, ukształtowanym przez historyczną obecność i mieszanie się rdzennej ludności, Europejczyków i Afrykanów, przywiezionych jako niewolnicy. Z kolei Ameryka Północna i Europa do niedawna miały europejską superwiększość; w Brazylii nigdy tak nie było. Chociaż uwielbiam mieszkać w Brazylii, często czuję się tu mniej jak w zjednoczonym kraju, a bardziej jak w zbiorze różnych społeczeństw. Poza tym kategorie rasowe są bardziej płynniejsze niż w USA; wiele osób jest mieszanych, a klasyfikacja może być subiektywna.

Nie mamy wielu białych robotników. Istnieje kilka takich społeczności w południowej Brazylii (Rio Grande do Sul, Santa Catarina, Paraná), składających się głównie z robotników przemysłowych. Biała klasa robotnicza z pewnością nie jest ważną kategorią polityczną ani kulturową, tak jak w USA.

W Brazylii istnieje wiele luksusowych rozrywek, z których korzystają zamożni Europejczycy i niektórzy Azjaci. São Paulo ma małe, ale bardzo ekskluzywne pola golfowe, ściśle powiązane z elitarnymi brazylijskimi klubami towarzyskimi i osiedlami zamkniętymi. Wiele najlepszych klubów jest prywatnych, dostępnych na zaproszenie lub w luksusowych kompleksach. Golf to jedna z moich ulubionych rozrywek, a w São Paulo mam szeroki wybór klubów.

Jeśli chodzi o plaże, zazwyczaj odwiedzam miejsca takie jak wyspy Angra dos Reis z prywatnymi plażami i posiadłościami. Dotarcie na te wyspy jest trudne dla biedniejszych ludzi, ponieważ zazwyczaj wymagają helikopterów lub łodzi i są silnie strzeżone.

W moim mieście, São Paulo, wielu białych biznesmenów korzysta z helikopterów. Przeczytałem w „New York Timesie”, że São Paulo ma jedną z największych flot helikopterów na świecie. Wiele luksusowych budynków ma lądowiska dla helikopterów na dachach. Kiedy muszę wyjechać z mojego kompleksu do centrum São Paulo, mam opancerzoną limuzynę (tj. ze wzmocnioną stalą, kuloodpornym szkłem i oponami Run Flat). Zazwyczaj planuję trasę z wyprzedzeniem, aby uniknąć najbardziej ryzykownych obszarów.

Dopiero gdy wyjechałem za granicę, zdałem sobie sprawę, że cywilizacja zachodnia gwałtownie podupada. Obawiam się, że USA i kraj moich przodków, Francja, przekształcą się w społeczeństwo o wysokiej przestępczości, pozbawione tożsamości i pozbawione czegokolwiek z cywilizacji zachodniej.

Istnieje jednak istotna różnica między Brazylią a Stanami Zjednoczonymi: w Ameryce panuje znacznie większa wrogość rasowa i niechęć wobec białych. Chociaż w Brazylii dochodzi do wielu zabójstw, nie przypominam sobie ani jednego zabójstwa osoby białej z przyczyn rasowych. Rozumiem, że w USA są one częste, a w RPA przybierają formę epidemii. Dzieje się tak pomimo tego, że niewolnictwo w Brazylii zakończyło się później niż w USA, populacja czarnoskórych i Latynosów jest znacznie uboższa pod względem materialnym, a policja w Brazylii 30 razy częściej strzela do osoby czarnoskórej niż w USA. Sugeruje to, że niechęć wielu czarnoskórych Amerykanów do białych – niemal całkowicie nieobecna u Afrobrazylijczyków – nie ulegnie poprawie, niezależnie od tego, jak dobrze będą traktowani.

Trudno zrozumieć, skąd wzięła się różnica. Jedyną historyczną różnicą jest to, że po zniesieniu niewolnictwa w Brazylii w 1888 roku nie obowiązywały tam prawa Jima Crowa (prawa segregacji rasowej w USA– przyp. red.), ale nie sądzę, aby to był czynnik decydujący, ponieważ Jim Crow zakończył się w latach 50 XX wieku. Jednym z ważnych czynników w Brazylii jest to, że otwarta dyskusja na temat rasy była często zabraniana. To subtelna cenzura; wynika ona z norm kulturowych, tożsamości narodowej i ideologii, a nie z cenzury formalnej. Co więcej, mimo że Brazylia importowała znacznie więcej niewolników niż USA (prawie 5 milionów w porównaniu z około 400 000), niewolnictwo nie jest poruszane w szkołach i dyskusjach publicznych tak często jak w USA i jest znacznie mniej istotnym elementem naszej historii narodowej. Wielu czarnoskórych nawet nie wie, że są potomkami niewolników, ponieważ nie uczą się tego w szkole, a wiadomości o tym nie mówią.

O wiele mniej uwagi poświęca się negatywnym czynom Portugalczyków w przeszłości, a Kościół katolicki naucza, że ​​Bóg pragnie harmonii rasowej. Myślałem, że brak wymuszonego mieszania w Brazylii może być kolejnym czynnikiem wpływającym na lepsze stosunki rasowe; mamy tu swego rodzaju dobrowolną segregację mieszkaniową. Chociaż dyskryminacja rasowa jest nielegalna, tylko nieliczni czarnoskórzy i Metysi mogą sobie pozwolić na życie wśród białych.

Moja prognoza dla USA jest taka, że ​​w miarę jak demograficznie będą się one przekształcać w Brazylię, biała klasa robotnicza stopniowo wtopi się w większość, niebiałą populację. Amerykanie z wystarczającymi środkami finansowymi będą żyć osobno, w strzeżonych enklawach, z dala od przestępczości i nędzy.

Kolejną rzeczą, która zmieni się w USA, gdy przekształcą się w Brazylię, będzie to, że policja stanie się bardziej skorumpowana i brutalna. W Brazylii odnotowano wiele udokumentowanych przypadków zabijania przez policję dzieci ulicy, w tym słynną masakrę w Candelária (1993), w której policjanci strzelali do dzieci śpiących na ulicy. Coraz bardziej brazylijska policja staje się organizacją mafijną.

W przyszłości USA prawdopodobnie będzie miało znaczne obszary pozbawione prądu i bieżącej wody, jak fawele w naszym kraju, które są slumsami zbudowanymi z gruzów. Życie mieszkańców w fawelach jest smutne, a liczba przestępstw z użyciem broni palnej i narkotyków jest astronomicznie wysoka.

Przewiduję, że przyszłość Ameryki dla białych będzie plasować się gdzieś pomiędzy Brazylią (w najlepszym razie) a Republiką Południowej Afryki/Zimbabwe (w najgorszym), lecz można mieć nadzieję, że bardziej będzie przypominać Brazylię, jednak biorąc pod uwagę amerykański liberalizm rasowy, jestem pesymistą. Tylko czas pokaże, czy Amerykanie wszystkich ras zdecydują, że separacja jest najlepszym wyjściem dla wszystkich, a zwłaszcza dla białych Amerykanów, którzy coraz częściej będą postrzegać swoją przyszłość jako narodu straconego, a kraj, który kiedyś znali, zmieni się na zawsze.

George Lefebvre •

Źródło: Unz

tł. AF Poray