Pekiński cyrk dobiegł końca, a rozmowy Donalda Trumpa z Xi Jinpingiem przyniosły jedynie kilka przyjemnych sesji zdjęciowych i pewną dozę dyplomacji performatywnej, bez żadnych merytorycznych osiągnięć.

Po dwóch dniach spotkań Trumpa z Xi Jinpingiem nie wydano żadnego komunikatu końcowego. Zamiast tego musimy polegać na oświadczeniach obu rządów. Po przeanalizowaniu obu oświadczeń, okazuje się, że ich treść znacznie się różni, a luki są równie pouczające, co nakładanie się na siebie. Porównując twierdzenia obu stron, można zobaczyć, co tak naprawdę wydarzyło się na szczycie.

Rozbieżność między tymi dwoma oświadczeniami jest rażąca i strategicznie celowa. Oto dokładne zestawienie tego, co Biały Dom podkreślił, a co chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych pominęło całkowicie lub wspomniało jedynie w bardzo ogólnikowy sposób:

5 maja 2026 r. w rumuńskim parlamencie doszło do dramatycznego obalenia prounijnego rządu premiera Ilie Bolojana.

Wotum nieufności, poparte przez nieoczekiwany, ale silny sojusz Socjaldemokratów (PSD) i nacjonalistycznego Sojuszu na rzecz Związku Rumunów (AUR), zostało przyjęte 281 głosami – co stanowiło wyraźne i zdecydowane odrzucenie porządku atlantyckiego, który dominował w Bukareszcie przez dekady.

Nie był to zwykły kryzys polityczny, lecz wymowny znak pogłębiających się pęknięć w starannie skonstruowanym po 1989 roku systemie zewnętrznej kontroli nad Europą Środkową i Wschodnią.
Teraz, dwa lata później, te same siły, które doprowadziły do ​​unieważnienia wyborów, obserwują na żywo upadek ich starannie utworzonego rządu parlamentarnego.

Rząd powołany do służby interesom zewnętrznym

Gabinet Bolojana, utworzony niecały rok wcześniej, był powszechnie postrzegany jako najnowszy eksperyment wspierany przez Zachód w Rumunii. Utworzony pod silną presją Brukseli i Waszyngtonu, przeforsował surowe środki oszczędnościowe, zacieśnienie polityki fiskalnej i dostosowanie się do priorytetów UE i NATO – często kosztem obywateli Rumunii.

Merz wygwizdany podczas przemówienia o cięciach wydatków socjalnych . Kanclerz wezwał pracowników, aby postrzegali cięcia w wydatkach socjalnych nie jako „zagrożenie”, ale jako „wielką szansę”.

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz został wygwizdany i wyśmiany podczas wtorkowego przemówienia przed jedną z największych organizacji związkowych w kraju, gdy próbował przekonać do swoich planów cięcia w wydatkach socjalnych. Merz miał czelność, jak to w jego zwyczaju, obwiniać obywateli Niemiec za problemy gospodarcze. W sierpniu ubiegłego roku powiedział, że „państwa opiekuńczego w obecnej formie nie da się już finansować”. W styczniu kpiąco wezwał Niemców do większego wysiłku w pracy, argumentując, że „produktywność naszej gospodarki nie jest wystarczająco wysoka”. Jakby produktywność zależała od pracownika, a nie technologii.

Ostatnio przemówił do około 400 delegatów Niemieckiej Konfederacji Związków Zawodowych (DGB), mówiąc, że ludzie muszą się zjednoczyć, ponieważ „po prostu nie udało nam się zmodernizować naszego kraju”. Jakby decyzje polityczne zależały od ludzi z ulicy i byli współwinni podjętych decyzji. To jakaś aberracja umysłowa.

Demontaż złotego okresu w dziejach Niemiec, największego dobrobytu w latach siedemdziesiątych XX. wieku następuje pod jego rządami. Przeprowadza demontaż ubezpieczeń zdrowotnych zatwierdzonej przez jego gabinet w kwietniu. Demontaż nazywa reformami. Jego aberracja nie zna granic, widocznie jest zafascynowany Trumpem, który wręcz lubuje się w propagandowych bredniach. Merz bowiem, na wzór Trumpa, określił demontaż socjalu jako wielkie działanie „historyczne”, które mają pozwolić rządowi zaoszczędzić 16 miliardów euro (18,7 miliarda dolarów), jednocześnie zmuszając ludzi do płacenia więcej za leki, które wcześniej były objęte ubezpieczeniem, mimo że ich składki nadal rosną. Ukraina kosztuje, rozbudowa wojska kosztuje, imperialne zapędy kosztują.

Merz był na tyle bezczelny, że stwierdził następnie, że nadchodząca reforma emerytalna – której ogłoszenie spodziewane jest latem tego roku – jest motywowana „demografią i matematyką”, a nie „złośliwością z mojej strony lub ze strony rządu federalnego”. Uwagi te spotkały się również z sykiem i śmiechem, zwłaszcza gdy stwierdził, że plany reformy „nie stanowią zagrożenia”, lecz „ogromną szansę”.

Gospodarka Niemiec znajduje się w recesji. Z powodu rosnących kosztów energii i pracy, a tym samym rosnących cen spada wewnętrzny popyt. Decyzja Berlina o rezygnacji z importu taniej rosyjskiej energii w 2022 roku w ramach polityki sankcji UE w następstwie eskalacji konfliktu na Ukrainie również odegrała istotną rolę w upadku niemieckiej gospodarki.

 AF Poray

Iran poinformował pakistańskiego mediatora, że ​​nie rozpocznie drugiej rundy negocjacji z USA, jeśli nie zostanie spełnionych pięć minimalnych warunków „budowy zaufania”.

Do podanych warunków należą:

• zakończenie wojny na wszystkich frontach, zwłaszcza w Libanie

• zniesienie sankcji wobec Iranu

• uwolnienie zablokowanych funduszy irańskich

• odszkodowanie za szkody wojenne

• oraz uznanie suwerenności Iranu nad Cieśniną Ormuz.

Źródła w Iranie twierdzą, że Teheran postrzega utrzymującą się blokadę morską na Morzu Arabskim i w Zatoce Omańskiej, nawet po zawieszeniu broni, jako kolejny dowód na to, że nie można ufać Stanom Zjednoczonym w negocjacjach.

Co być może najbardziej wymowne, irańskie źródła twierdzą, że 14-punktowa propozycja Waszyngtonu miała na celu uzyskanie drogą dyplomatyczną tego, czego nie udało się osiągnąć militarnie podczas wojny.

Analiza:

Wygląda na to, że Iran nie zmienił ŻADNEGO ze swoich wymagań od początku negocjacji, podobnie jak Stany Zjednoczone. W związku z tym większość racjonalnie myślących osób uważa, że ​​nie były to „negocjacje”, w których dwie strony rozmawiały ZE sobą, lecz raczej pozowanie, w którym obie strony rozmawiały PRZECIWKO sobie.

Każdy, kto śledził sytuację, zauważył, że „rozmowy” zakończyły się porażką już kilka tygodni temu. Biorąc pod uwagę stanowisko Iranu z dzisiejszej nocy, że nie przystąpi do drugiej rundy rozmów, negocjacje są porażką.

Gdzie to nas wszystkich stawia?

Cieśnina Ormuz pozostaje zamknięta. Większość ropy naftowej, produktów petrochemicznych i gazu ziemnego NIE popłynie.

Rezerwy i zapasy ropy naftowej, paliw i LNG będą się nadal kurczyć na całym świecie.

Giełdy, które już teraz są poza rzeczywistością, w rojeniach, świadomie ignorując brutalną rzeczywistość, która je spotyka, mogą, ale nie muszą, obudzić się i zacząć uwzględniać rzeczywistość w cenach.

Do końca czerwca rzeczywistość zmiażdży Wielką Brytanię, ponieważ konieczne będzie wprowadzenie reglamentacji paliwa. Około 4 lipca, w Stanach Zjednoczonych, rzeczywistość również zmiażdży złudzenia rynków finansowych i nagle będziemy mieli do czynienia z „kryzysem”.

Kiedy to się stanie będzie już za późno, aby przeciętny Kowalski mógł się przygotować.

To trochę przypomina mi coś, co słyszałem od naszych skromnych, pochlipujących urzędników państwowych: Nigdy nie pozwól, aby dobry kryzys się zmarnował.

Oto nadchodzi, aby wszyscy mogli go zobaczyć. Ale tylko ci, którzy mają oczy do patrzenia i uszy do słyszenia go już widzą.

Większość społeczeństwa będzie zaprzeczać rzeczywistości, dopóki nie nadejdzie i nie ugryzie ich w tyłek.

Hal Turner

W ogóle nie rozumiemy stanowiska Iranu wobec Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników: naród irański nie jest zaskoczony wojną. Spodziewał się jej, biorąc pod uwagę swoją antyimperialistyczną postawę. Nie zależy im na negocjacjach mających na celu zakończenie działań wojennych, lecz na ustanowieniu nowego porządku międzynarodowego. Są gotowi cierpieć, aby realizować własne cele. Waszyngton może odnieść zwycięstwo militarne, ale to Teheran czyni postępy polityczne.

 Prezydent Donald Trump, a wraz z nim wszyscy atlantyccy przywódcy polityczni i komentatorzy, uważają, że ​​Irańczycy powinni skupić się wyłącznie na ucieczce przed bombami Pentagonu i przywróceniu akceptowalnego standardu życia. Powinni zatem porzucić swój program nuklearny i otworzyć Cieśninę Ormuz.

 Jednak to ewidentnie nie jest ich priorytetem. Mieszkańcy krajów cywilizacji atlantyckiej kompletnie nie rozumieją, czego chcą Irańczycy – naród, o którym nic nie wiedzą. Nadal nie pojęli przesłania Mohammada Mossadegha i Ruhollaha Chomeiniego: Irańczycy mogą wyzwolić swój kraj spod anglosaskiej eksploatacji kolonialnej i uwolnić świat od atlantyckiej dominacji kolonialnej, czerpiąc ze swojej religii siłę niezbędną do przeprowadzenia tej rewolucji.

 Mohammad Mossadegh pokazał, że odzyskanie majątku narodowego jest możliwe. Znacjonalizował przemysł naftowy i wynegocjował udziały, jakie jego kraj przyznał zagranicznym firmom. Oczywiście, został obalony przez CIA i MI6 przy współudziale szacha, ale jego dokonań nie dało się cofnąć. Mossadegh obudził wyzyskiwany naród.

 Przez wiele lat Ruhollah Chomeini marzył, że każdy muzułmanin mógłby pójść w ślady proroków Alego i Husajna i poświęcić swoje życie dla sprawiedliwości. Wyobrażał sobie, że Iran uwolni się od swojej marzycielskiej interpretacji złotej legendy islamu; że będzie mógł wyzwolić siebie i resztę świata, co doprowadziło do jego ekskomuniki ze strony wszystkich pozostałych ajatollahów… i do wyboru go przez Zbigniewa Brzezińskiego na następcę szacha.

Z pewnością Chomeini, który był bardzo dumny, walczył z Mossadeghiem, ale nigdy nie różnili się w poglądach na suwerenność Iranu.

Wkraczamy w okres, w którym liczne problemy systemowe zderzają się ze sobą, zamiast rozwijać się pojedynczo, a tradycyjne słownictwo kryzysu wydaje się niewystarczające. Nakładające się na siebie konflikty, zacieśniające się rynki energii, kruche umowy społeczne, obciążenia długiem państwowym, które pozostawiają niewielkie pole manewru, oraz sektor rolny stojący na krawędzi idealnej burzy. To nie jest pojedynczy kryzys, którym mogłaby zarządzać jedna agencja. To polikryzys, który nadchodzi w momencie, gdy świat atlantycki jest prawdopodobnie najmniej przygotowany do reagowania. Instytucje, które powinny koordynować reakcję, są wydrążone. Zaufanie publiczne niezbędne do żądania wspólnych poświęceń zniknęło. Pozostaje krajobraz podzielonej władzy, wyczerpanych rezerw i społeczeństwa, które uważa, że ​​ludzie u władzy nie rozumieją świata, którym mają rządzić.

Rolnictwo i żywność, bardziej niż kryzys energetyczny, który gości na pierwszych stronach gazet, mogą okazać się iskrą, która rozpali świat. Rosnące koszty nawozów i energii wraz z przewidywanym „Super El Niño” pod koniec tego roku, zakłócą cykle zbiorów na wielu kontynentach. Głód prawdopodobnie czeka wielu, którzy nigdy wcześniej go nie doświadczyli.

Dzieje się tak w sytuacji, gdy klasa polityczna w dużej mierze wyczerpała resztki wiarygodności, jaką (niewytłumaczalnie) jeszcze miała. Wskaźniki poparcia utrzymują się blisko historycznie niskich poziomów, a ten spadek rozprzestrzenia się ponad podziałami partyjnymi. Nie ma też żadnej wiarygodnej opozycji czekającej za kulisami. Stare machiny polityczne straciły kontakt z rzeczywistością, funkcjonując bardziej jako mafijne ekosystemy niż ciała przedstawicielskie. Partie polityczne działają poza lub ponad społecznościami, którym mają służyć, a rządzenie stało się ćwiczeniem w wewnętrznych podchodach, ale nie w rozwiązywaniu problemów. Tę próżnię wypełnił inny rodzaj waluty: networking, mecenat i umiejętność poruszania się po biurokratycznych korytarzach. Prawdziwe kompetencje, takie jak budowanie, utrzymywanie infrastruktury i rozumienie systemów materialnych, zostały zepchnięte na boczny tor. Rezultatem jest grupa liderów, którzy być może potrafią zarządzać relacjami wewnętrznymi i percepcją wirtualną, ale są całkowicie niezdolni do zarządzania rzeczywistością materialną.