Podczas mojego ostatniego wystąpienia w programie sędziego Napolitano „Judging Freedom” w środę wyraziłem pogląd, że trwające zawieszenie broni między Waszyngtonem a Teheranem było oszustwem mającym na celu wsparcie izraelskich interesów w regionie i danie Tel Awiwowi i Białemu Domowi przestrzeni do przygotowania się do kolejnego poważnego ataku na Iran. Swój osąd oparłem na kilku aspektach historii rozpowszechnianej przez Biały Dom i media. Po pierwsze, sugeruje się, że akceptacja przez Stany Zjednoczone propozycji zawieszenia broni, wysuniętej przez Iran za pośrednictwem mediatorów w Pakistanie, została osiągnięta bez rozmów z Izraelem. Innymi słowy, premier Izraela, Benjamin Netanjahu, nie miał o tym pojęcia ani nie brał w tym udziału.

Przeczy to całej historii relacji między USA a państwem żydowskim poprzedzającej to porozumienie, jeśli rzeczywiście nim było. Do tej pory, Donald Trump, podobnie jak jego poprzednik, Joe Biden, był „najbardziej lojalnym wspólnikiem” Izraela, włącznie ze zbrodniami wojennymi tego kraju, nigdy nie wykorzystując znacznej siły nacisku, jaką dysponują Stany Zjednoczone, by kwestionować lub blokować jakiekolwiek działania Izraela, nawet jeśli wyrządzają one poważne szkody uboczne Stanom Zjednoczonym lub ich interesom. W tym kontekście można przytoczyć zawieszenia broni w Libanie, Syrii i Strefie Gazy, gdzie Stany Zjednoczone były ich realizatorem lub gwarantem, a Izrael natychmiast je naruszył, tak jak robi to teraz we wszystkich tych miejscach, a także w przypadku Iranu. Kiedy Izrael ignoruje to, co zostało uzgodnione, Trump milczy, co sugeruje, że to ostatnie zawieszenie broni było sprytnym zabiegiem Izraela i Stanów Zjednoczonych, mającym na celu stworzenie przerwy w wojnie, która idzie źle, aby umożliwić wznowienie walk, być może zaraz po wygaśnięciu „dwutygodniowego” okresu zawieszenia broni, nie mając niczego innego, co mogłoby je zastąpić. Ku mojemu zaskoczeniu porozumienie nie przetrwało nawet dwudziestu czterech godzin, zanim Izrael zdecydował się na niszczycielski atak na Liban, w którym zginęło około trzystu cywilów i zniszczono dzielnice mieszkalne. Nie powinno być wątpliwości, że Izraelczycy przeprowadzili atak, aby zakłócić wszelkie działania zmierzające do zawieszenia broni lub zawarcia pokoju z Persami.

Jeśli cokolwiek miałoby potwierdzić, że zawieszenie broni było oszustwem, wykraczającym poza smutną historię natychmiastowego wznowienia bombardowań ludności cywilnej w Libanie przez Izrael, to jest czwartkowe ujawnienie, że Trump wysyła wiceprezydenta, J.D. Vance'a, jako swojego głównego negocjatora do Pakistanu, aby kontynuował to, co jest reklamowane jako element procesu zakończenia wojny. Vance, który podobno początkowo sprzeciwiał się wojnie, może okazać się dobrym wyborem, ale powszechnie uważa się, że zrobi tylko to, czego chce Trump i nic więcej. Do Vance'a dołączają dwaj osobiści negocjatorzy Donalda Trumpa, Mike Witkoff i jego zięć, Jared Kushner, którzy ponieśli spektakularną porażkę w negocjacjach dotyczących Rosji i Ukrainy, a zwłaszcza Iranu, gdzie służyli jako dywersja, mająca na celu uśpienie czujności Irańczyków, podczas gdy Trump i Netanjahu przygotowywali się do niespodziewanych ataków. Zarówno Witkoff, jak i Kushner to żarliwi syjoniści, blisko związani z Izraelem, znani przede wszystkim jako deweloperzy. Kushner jest prawdopodobnie najbardziej zainteresowany budową kurortu nazwanego imieniem Trumpa na śródziemnomorskim wybrzeżu Gazy, na wzór Lazurowego Wybrzeża, na czym osobiście zarobi. Fakt, że miałby on powstać na gruzach, na których spoczywają dziesiątki tysięcy zabitych mieszkańców Gazy, nie wydaje się go w najmniejszym stopniu niepokoić. Powierzenie im tego zadania przez Trumpa, pomimo ich udowodnionej niekompetencji, wskazuje na to, że nowe negocjacje są z góry skazane są na porażkę.

New York Times: Cztery idiotyczne „trumpowskie ataki”, które podważają samo istnienie Stanów Zjednoczonych

„Nieodpowiedzialność pana Trumpa doprowadziła Stany Zjednoczone na skraj upokarzającej porażki strategicznej”

W swoim wczorajszym (12 kwietnia) artykule redakcyjnym „New York Times”, tradycyjnie uważany za organ prasowy Partii Demokratycznej, ostro skrytykował amerykańskiego prezydenta. Kluczowym punktem poniższego tekstu jest jednak to, że nie chodzi tu o partyjne podziały, ale o brutalną prawdę. Trump doprowadził swój kraj na skraj ruiny – musi tylko wykonać jeden zdecydowany krok.

Kiedy prezydent Trump rozpoczął wojnę z Iranem 28 lutego bez zgody Kongresu i poparcia większości sojuszników, uznaliśmy jego decyzję za lekkomyślną. Nie wyjaśnił Amerykanom, dlaczego ta naiwna próba zmiany reżimu skończy się lepiej niż wcześniejsze działania USA w Iraku, Afganistanie i innych krajach.

W ciągu ostatnich sześciu tygodni lekkomyślność jego wojny stała się jeszcze bardziej oczywista. Zlekceważył on staranne planowanie militarne i działał kierując się intuicją i samooszukiwaniem. Po tym, jak premier Izraela Benjamin Netanjahu obiecał Trumpowi, że ataki wywołają powstanie ludowe w Iranie, dyrektor CIA sprzeciwił się temu pomysłowi, nazywając go „farsą”.

Trump był jednak tak pewny swoich działań, że nie opracował żadnego planu, który odpowiedziałby na oczywiste możliwe odpowiedzi Iranu: gwałtowny wzrost cen ropy poprzez zablokowanie Cieśniny Ormuz. Nie opracował również realistycznej strategii zabezpieczenia wzbogaconego uranu, którego Iran mógłby użyć do odbudowy swojego programu nuklearnego.

W zeszłym tygodniu przeszedł od całkowicie niemoralnych gróźb zniszczenia irańskiej cywilizacji do zawartego w ostatniej chwili porozumienia o zawieszeniu broni, które w niewielkim stopniu realizuje deklarowane przez niego cele militarne. Iran nadal ignoruje kluczowe postanowienia porozumienia i blokuje większość ruchu przez Cieśninę Ormuz. Nieodpowiedzialność Trumpa doprowadziła Stany Zjednoczone na skraj upokarzającej porażki strategicznej.

Z perspektywy USA reżim irański nie zasługuje na współczucie. Przez dekady uciskał własny naród i sponsorował terroryzm za granicą. Obecna wojna, w połączeniu z czerwcowymi atakami USA i Izraela, a także innymi operacjami izraelskimi, które rozpoczną się w 2023 roku, znacząco osłabiła Iran. Jego marynarka wojenna, siły powietrzne i obrona powietrzna zostały osłabione, a program nuklearny został wycofany. Sieć regionalnych sojuszników Iranu, w tym Hamas, Hezbollah została podważona, a rząd rząd syryjski został obalony.

Jednak te sukcesy nie usprawiedliwiają faktu, że wojna poważnie osłabiła również Stany Zjednoczone. Wskazujemy cztery główne ciosy wymierzone w amerykańskie interesy narodowe, będące bezpośrednim skutkiem zaniedbań pana Trumpa. Ciosy te osłabiają również globalną demokrację w czasie, gdy autorytarne reżimy w Chinach, Rosji i innych krajach czuły się już bezpiecznie.

Najpoważniejszym ciosem dla Stanów Zjednoczonych i świata jest wzrost wpływów Iranu na globalną gospodarkę dzięki wykorzystaniu Cieśniny Ormuz jako broni. Około 20 procent światowego tranzytu ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez tę cieśninę, położoną u południowych wybrzeży Iranu.

Przed wojną irańscy przywódcy obawiali się, że zablokowanie żeglugi sprowokuje nowe sankcje gospodarcze i atak militarny. Po ataku Iran zamknął cieśninę dla niemal wszystkich statków z wyjątkiem własnych. Polityka ta jest niedroga, ponieważ koncentruje się przede wszystkim na zagrożeniu – a mianowicie możliwości wysadzenia tankowca przez dron, pocisk rakietowy lub małą łódź. Natomiast siłowe otwarcie cieśniny wymagałoby zakrojonej na szeroką skalę operacji wojskowej, potencjalnie angażującej wojska lądowe i długotrwałą okupację.


Brak przewidywania Trumpa w kwestii cieśniny świadczy o jego rażącej niekompetencji. Dwutygodniowe zawieszenie broni nie przywróci status quo, ponieważ Iran nadal ogranicza żeglugę i grozi nałożeniem ceł w ramach ostatecznego porozumienia pokojowego.

Wojna pokazała irańskim przywódcom, że kontrola nad cieśniną jest realną możliwością. Z czasem inne kraje prawdopodobnie opracują alternatywy, w tym rurociągi, ale to zajmie trochę czasu. Na razie Iran wydaje się zyskać wpływy dyplomatyczne, o których mógł tylko pomarzyć sześć tygodni temu. Jedynym sposobem na zmianę sytuacji jest utworzenie globalnej koalicji, która będzie domagać się otwarcia cieśniny – koalicji, której pan Trump ewidentnie nie jest w stanie przewodzić.

Drugi problem dotyczy pozycji militarnej Ameryki na świecie. Ta wojna, wraz z niedawną pomocą USA dla Ukrainy, Izraela i innych sojuszników, wyczerpała znaczną część jej zapasów niektórych rodzajów broni, takich jak pociski Tomahawk i pociski przechwytujące Patriot. Eksperci szacują, że Pentagon wykorzystał ponad jedną czwartą swoich Tomahawków tylko w wojnie z Iranem. Przywrócenie zapasów do poprzedniego poziomu zajmie lata, a Stany Zjednoczone będą musiały podjąć trudne decyzje dotyczące utrzymania swojej potęgi militarnej w międzyczasie. Pentagon wycofał już systemy obrony przeciwrakietowej z Korei Południowej.

Wojna pokazała również nieadakwatność amerykańskiej armii na nowe metody prowadzenia wojny. Ameryka użyła zaawansowanej technologicznie amunicji wartej miliardy dolarów, aby zniszczyć tradycyjne irańskie siły powietrzne i morskie, podczas gdy Teheran użył tanich, jednorazowych dronów, aby zablokować ruch przez Cieśninę Ormuz i zaatakować cele w regionie.

Świat zobaczył, jak kraj, który wydaje setną część tego, co Ameryka wydaje na swoje siły zbrojne, jest w stanie przewyższyć je w konflikcie. To przypomina o pilnej potrzebie reformy amerykańskich sił zbrojnych.

Trzecim głównym kosztem wojny są szkody dla amerykańskich sojuszy. Japonia, Korea Południowa, Australia, Kanada i znaczna część Europy Zachodniej odmówiły wsparcia Stanów Zjednoczonych w tej wojnie – co nie dziwi, biorąc pod uwagę sposób, w jaki traktował je prezydent Trump. Kiedy zażądał ich pomocy w ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz, większość sojuszników odmówiła.

Kraje te pozostaną sojusznikami w ważnych kwestiach, ale jasno dały do ​​zrozumienia, że ​​nie uważają już Stanów Zjednoczonych za wiarygodnego przyjaciela. Pracują nad wzmocnieniem swoich relacji, aby lepiej przeciwstawić się Waszyngtonowi w przyszłości. „Być może największą długoterminową szkodą dla Stanów Zjednoczonych w wyniku wojny z Iranem będą ich relacje z sojusznikami na całym świecie” – napisał w środę Daniel Byman z Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych w Waszyngtonie.

Sytuacja na Bliskim Wschodzie jest bardziej złożona. Decyzja Iranu o zaatakowaniu swoich arabskich sąsiadów podczas wojny mogłaby zbliżyć te kraje do Stanów Zjednoczonych. Jest to jednak wysoce niepewna perspektywa. Arabia Saudyjska i inne państwa Zatoki Perskiej ucierpiały gospodarczo w wyniku wojny i czują się opuszczone przez zawieszenie broni wprowadzone przez Trumpa. Ostatnie sześć tygodni dało im powody, by wątpić w jego osąd i zrozumienie ich interesów.

Czwarty cios został zadany moralnemu autorytetowi Ameryki. Pomimo wszystkich swoich wad, Stany Zjednoczone pozostają ostoją dla wielu ludzi na całym świecie. Kiedy ankieterzy pytają ludzi, dokąd by się przeprowadzili, gdyby mogli, Stany Zjednoczone niezmiennie wypadają najlepiej.

Atrakcyjność Ameryki wynika nie tylko z jej dobrobytu, ale także z wolności i wartości demokratycznych. Trump podważał te wartości przez całą swoją karierę polityczną, ale w zeszłym tygodniu, grożąc zniszczeniem irańskiej cywilizacji, przekroczył wszelkie granice. Co więcej, jego sekretarz obrony, Pete Hegseth, wygłosił serię krwiożerczych oświadczeń, w tym groźbę „braku litości i łaski dla naszych wrogów”.

Mówiąc wprost, są zbrodnie wojenne. Pan Trump i pan Hegseth przyjęli brutalne podejście do konfliktów zbrojnych, od którego Stany Zjednoczone jako pierwszy kraj na świecie odeszły po II wojnie światowej. Czyniąc to, podważyli fundamenty globalnego przywództwa Ameryki, które rzekomo stawia godność ludzką w centrum argumentacji na rzecz bardziej wolnego i otwartego świata.

Ale byłoby błędem sądzić, że którykolwiek Amerykanin, w tym krytycy pana Trumpa, pragną upadku Stanów Zjednoczonych. Wszyscy mamy udział w losie kraju, któremu przewodzi. To samo dotyczy reszty wolnego świata. Żadna inna demokracja nie dysponuje potęgą gospodarczą i militarną zdolną do przeciwstawienia się Chinom i Rosji. Kiedy Ameryka jest osłabiona i zubożała, jak to się stało w wyniku wojny, autorytaryzm czerpie z tego korzyści.

Aleksiej Pieskow

Swobodnaja Pressa

21:37 czasu wschodniego (EDT) – Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych J.D. Vance właśnie zorganizował konferencję prasową na żywo z Islamabadu w Pakistanie w sprawie negocjacji USA-Iran.

Vance ogłosił, że negocjacje trwały dwadzieścia jeden (21) godzin.

Pomimo wszelkich starań, USA i Iran NIE doszły do ​​porozumienia. Vance powiedział: „Zła wiadomość jest taka, że ​​nie osiągnęliśmy porozumienia. Myślę, że to o wiele bardziej zła wiadomość dla Iranu niż dla Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wracamy więc do sytuacji, w której Stany Zjednoczone nie osiągnęły porozumienia. Postanowiły nie zaakceptować naszych warunków”.

Obie delegacje opuszczają Pakistan i wracają do kraju.

Oto komunikat wiceprezydenta Vance'a z konferencji prasowej:

 Analiza i opinia redakcyjna Hala Turnera

Najgorsze? Oświadczenie prasowe Vance'a było krótkie; trwało niecałe cztery (4) minuty.

Żadnego chwalenia się ustępstwami, jakie uzyskali.

Żadnego podkreślania gestów dobrej woli.

Żadnego mówienia, że ​​sprawują władzę.

Zazwyczaj im krótsze oświadczenie polityka, tym gorsza sytuacja.

Co to oznacza dla zawieszenia broni?

Prezydent Trump jasno dał do zrozumienia, że ​​angażuje się w dwutygodniowe zawieszenie broni, ponieważ negocjacje rzekomo przebiegały dość pomyślnie – co było kwestionowane przez Iran – i chciał dać trochę czasu na osiągnięcie i sfinalizowanie porozumienia.

Teraz, gdy stało się jasne, że porozumienia nie da się osiągnąć, Stany Zjednoczone stoją przed wyborem:

1) Ogłosić zwycięstwo i wycofać się LUB;

2) Wznowić ataki na Iran i eskalować.

Jeśli Trump zdecyduje się ogłosić zwycięstwo i odejść, jest możliwe – a nawet prawdopodobne – że Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta DUŻO wcześniej, niż miałoby to miejsce w innym przypadku.

Ponowne otwarcie tego kluczowego szlaku wodnego umożliwi swobodny przepływ ropy po cenach rynkowych do reszty świata, czego świat obecnie naprawdę potrzebuje.

Kilka krajów wdrożyło już racjonowanie paliwa, a innym w rzeczywistości brakuje go. Sytuacja będzie się tylko pogarszać, jeśli cieśnina pozostanie zamknięta.

Jeśli Trump zdecyduje się wznowić ataki i eskalować konflikt, Kongres będzie miał głos po upływie 60 dni działań wojennych, zgodnie z Rezolucją o Uprawnieniach Wojennych.

Kongres może temu zapobiec. Ale izraelskie lobby ma tak wielu członków Kongresu w kieszeni, że ci polityczni dranie staną po stronie Izraela, a nie własnych obywateli.

Prawdziwym problemem jest Izrael. Od prawie 40 lat miotają się, próbując zniszczyć Iran. To jest najbliższe możliwości, do jakiego mogli się zbliżyć przez cały ten czas i teraz raczej nie zamierzają odpuścić.

Izrael prawdopodobnie wznowi ataki i spotka się z odwetem ze strony Iranu.

Stany Zjednoczone mogą zmusić Izrael do zaprzestania działań, odmawiając mu dostaw broni, amunicji, dostępu do danych satelitarnych i tym podobnych.

Realnym zagrożeniem jest to, że odwet ze strony Iranu będzie o wiele gorszy, niż Izrael jest przygotowany, i Izrael może uciec się do broni jądrowej.

Chiny już publicznie ogłosiły, że jeśli Izrael użyje broni jądrowej, „będzie to oznaczać upadek całego ich kraju”. I rzeczywiście wypowiedziały te słowa publicznie.

Rząd Izraela nadal może więc wciągnąć nas wszystkich w Armagedon – a ponieważ są tak psychotycznymi, morderczymi i zgniłymi ludźmi, prawdopodobnie to zrobią.

Spodziewajcie się załamania rynków finansowych w nadchodzącym tygodniu, teraz, gdy rzeczywistość musi się ziścić. (Od tygodni zaprzeczają).

Spodziewajcie się gwałtownego wzrostu cen paliw.

Można spodziewać się szybkich problemów z łańcuchem dostaw, z widocznymi niedoborami wszelkiego rodzaju produktów.

Spodziewać się można gwałtownego wzrostu cen żywności, ponieważ koszty paliwa będą przerzucane na całą żywność, która musi być przewożona ciężarówkami.

AKTUALIZACJA 22:34 EDT --

Samolot wiceprezydenta wystartował z Pakistanu w drodze powrotnej do USA.

Hal Turner

STOIMY W JEDNYM SZEREGU

Jak niektórzy z Was zapewne wiedzą, zaledwie kilka dni temu konto @IslanderWORLD na „X” zostało zawieszone. Jego zdezorientowanemu właścicielowi nie podano żadnego powodu. Jakiś czas później automat „pomocy technicznej” wyrzucił z siebie gotową odpowiedź – coś w stylu „wielokrotnych naruszeń zasad X” (oczywiście bez podania konkretnych przypadków czy przykładów), po czym front zamilkł i milczy do dziś.

Takie przejawy bezwstydnej, bezczelnej cenzury nie dotyczą wyłącznie „X”. W rzeczywistości problem, z którym się mierzymy, jest znacznie poważniejszy. Wszędzie i na każdej platformie – czy to w przestrzeni internetowej, w realnej polityce, czy w środowisku akademickim – indywidualne głosy poszukiwaczy prawdy są uciszane i niszczone, gdy cenzura wyłapuje je jeden po drugim. Wymówka? Cóż, obawiam się, ale aparat ma już dość wymówek: dziś nie uważa za konieczne, by się tłumaczyć, nawet powierzchownie. Kilka lat temu można by się jeszcze spodziewać jakiegoś pozoru usprawiedliwienia, jakkolwiek fałszywego, jakkolwiek powierzchownego, a przynajmniej symbolu rzetelnego procesu, ukłonu w stronę subtelności „wolności słowa” i „rządów prawa”, których pojęcia, jakkolwiek sprofanowane i zniesławione w rzeczywistości, wciąż były nominalnie podtrzymywane. Dziś jednak nadzorujący nas techno-klaster nie uważa nas za godnych pretekstów. Nie znoszą nawet starego, dwulicowego techno-bełkotu o „mowie nienawiści” i „dezinformacji”. Obecna cenzura jest szyderczo powściągliwa, jej uśmiechnięte kpiny milczą, a jednak sedno przekazu brzmi głośno i wyraźnie: „Uciszamy was. Dlaczego? Bo możemy”.

I to, moi przyjaciele, musi się skończyć!

Źródło i odpowiedź

„Czy da się to powstrzymać? Przecież mamy do czynienia z ważnymi graczami, z grupami interesów, pieniędzmi i wpływami przekraczającymi wszelkie wyobrażenia chciwości, z operacjami pod przykrywką, z mrocznymi mocami, siłami i sojuszami wykraczającymi poza wszelkie wyobrażenia!” – brzmi kontrargument. I, szczerze mówiąc, mam tego dość, robi mi się niedobrze od tych wszystkich wyczarowanych widm apokaliptycznych przepowiedni. Bełkotliwe duchy „światowej kabały”, mroczni czarodzieje w swoich wieżach, źli geniusze obsługujący niewysłowioną maszynerię – większość, jeśli nie wszystko, to po prostu bzdura.

Widzicie, drodzy przyjaciele, choć zło jest całkowicie realne, to w zdecydowanej większości mamy do czynienia z po prostu starym, naturalnym, ludzkim złem. Nasi współcześni cenzorzy i ciemiężyciele nie są nadprzyrodzonymi ani magicznymi istotami – niewysłowionym sabatem magów, którzy przewodzą tajemnicom jakiejś przerażającej, bezcielesnej techno-magii, o nie. Są, jeśli spojrzeć na nich trzeźwo, ale bandą eleganckich, chciwych, przestraszonych korporacyjnych handlarzy, kryjących się za stertą papierów prawnych, rachunków i ochroniarzy. To mali, mierni, przypominający chrząszcze ludzie, a wszelkie moce, jakie posiadają, pochodzą głównie z tego, że im je daliśmy.

Z pewnością to ich chciwość, ich złośliwość, ich głupota, ich zdrada i nienaturalna ludzka nienawiść ożywiają większość naszych obecnych problemów. Ale z pewnością, drodzy przyjaciele, to toksyczny narkotyk lenistwa pozwala na ożywienie zła. Społeczna i kulturowa trucizna lenistwa, po części jako narcystyczny indywidualizm, po części jako zwykła moda, była przyczyną wielu bolączek, przeszłych i obecnych. J.R.R. Tolkien, wiecznie mądry gawędziarz, tak jak opisał odrodzenie się nadprzyrodzonego zła w swoim pięknym dziele fikcyjnym, wskazał prosto na jego źródło: „Lecz siła Gondoru zawiodła, ludzie spali, a wieże przez długie lata stały puste. Potem Sauron powrócił”. Ludzie spali – oto źródło! I nawet gdy naturalne zło wkrada się do nas dzisiaj, w naszym żywym królestwie rzeczywistości, wielu ludzi pogrąża się w wygodnym śnie, zatrutych lenistwem.

Przechodząc wprost do naszego obecnego problemu: jeśli otrząśniemy się z tego letargu, jeśli odzyskamy dany nam przez Boga rozum i siłę, będziemy mogli rozbroić aparat cenzury z względną łatwością. Moim zdaniem potrzebujemy przede wszystkim jedności – i to nie tylko w retoryce, ale sformalizowanej jedności, stowarzyszenia, ligi, bractwa, sojuszu, związku – czegokolwiek! Musi to być zorganizowana struktura otwartego oporu, w której poszukiwacze prawdy stoją ramię w ramię, dłoń z dłonią.

W tej chwili jesteśmy izolowani, wybierani jeden po drugim i wymazani. A ponieważ pozostajemy izolowani, ta idiotycznie prosta cenzura działa! Zorganizowana jedność zrobi różnicę: gdy ktoś z nas zostanie wybrany i wymazany, inni natychmiast się zjednoczą i zjednoczą: wszyscy członkowie ligi poszukiwaczy prawdy, niezależnie od wielkości czy zasięgu swojej publiczności, mówią głośno, rozpowszechniają informacje i, co ważne, oddają stłumiony głos opinii publicznej! I właśnie w ten sposób cenzura zawodzi: uciszony członek powraca bez żadnej zwłoki, a jego nowa platforma jest wzmocniona i wzmocniona rosnącym poparciem.

Moim zdaniem powinno to zostać zrobione dawno temu, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak łatwo jest to zrobić. Do wdrożenia takiego planu potrzebna jest w zasadzie ludzka wola i to wszystko. Co powstrzymuje poszukiwaczy prawdy, zwłaszcza tych z dużą, rozległą, wielomilionową publicznością i zasięgiem, przed stanięciem w obronie upadłego kolegi? Nic nie stoi na przeszkodzie, by okazać solidarność i zawołać do wszystkich milionów słuchających, tak jak czynił to wielki szwajcarski bohater Arnold von Winkelried w swoich chwalebnych czasach: „Unus pro omnibus, omnes pro uno – Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego!”. Zadzierać z jednym z nas? Zadzierać z nami wszystkimi!

 E Pluribus Unum (Różnorodność w jedności)

„Zjednoczeni przetrwamy, podzieleni upadniemy” – wiem, że jest to zdroworozsądkowy slogan, ale zdrowy rozsądek, jak powtarzam, jest kamieniem węgielnym wszelkiej mądrości świata. Zapamiętajcie moje słowa: jeśli nie będziemy postępować zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, jeśli będziemy uparcie trzymać się z dala, żyjąc każdy w swojej własnej, szczelnej bańce, jeśli będziemy wciąż myśleć o sobie jako o „zbyt dużych, by upaść” lub, przeciwnie, „zbyt małych, by się nimi przejmować” – to wszyscy poniesiemy porażkę, zostaniemy zmiażdżeni i to jest prawda.

Oczywiście, osiągnięcie tej jedności nie jest pod pewnymi względami łatwym zadaniem. Większość z nas jest podzielona geograficznie. Podział geograficzny często powoduje pewien brak zainteresowania, obojętność, zdystansowanie, które przeradza się w formę przygnębiającej nudy: „Och, dlaczego miałbym się przejmować tym, co mówi lub myśli ten facet z Polski/ Hiszpanii /Anglii /Rosji /Słowacji /Niemiec/itp.? Cóz mnie może to obchodzić tu i teraz, w mojej rodzinnej przestrzeni Włoch /Hiszpanii /Mołdawii /Irlandii /Grecji/ itd.” Podobnie, silne głosy z pewnych miejsc mogą budzić większe zainteresowanie, szacunek i uwagę niż inne ze względu na pewien historyczny charakter – rodzaj kulturowego rozmachu, jeśli można tak powiedzieć: „Ten akademik z Cambridge wie, o czym mówi, a ten drugi bezczelny koleś z Czelabińska… nie-ach, to tylko jakiś prowincjonalny mądrala z samych krańców cywilizacji, co on w ogóle może wiedzieć?” Pojawiają się też wątpliwości (niestety, często uzasadnione) dotyczące czystości czyichś motywów: „Czy on tak mówi, bo wierzy w to, co mówi, czy po prostu angażuje się w działalność charytatywną lub łechce swoje internetowe ego?”.

Uwaga, nie próbuję tu wysuwać oskarżycielskiego argumentu o „nierówności” czy braku rozsądku! Mówię tylko, że takie zastrzeżenia, takie wątpliwości, rzeczywiste czy urojone, muszą zostać przezwyciężone, bo inaczej będzie za późno: albo nauczymy się zjednoczyć i wspólnie stanąć w obronie naszych wolności, albo elita technokratycznych menedżerów będzie nami rządzić ze swoim neofeudalnym światopoglądem i niemoralną cenzurą.

 E Pluribus Unum

„Zjednoczeni przetrwamy, podzieleni upadniemy” – wiem, to zdroworozsądkowy slogan, ale zdrowy rozsądek, jak powtarzam, jest kamieniem węgielnym wszelkiej mądrości świata. Zapamiętajcie moje słowa: jeśli nie będziemy postępować zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, jeśli będziemy uparcie trzymać się z dala, żyjąc każdy w swojej własnej, szczelnej bańce, jeśli będziemy wciąż myśleć o sobie jako o „zbyt dużych, by upaść” lub, przeciwnie, „zbyt małych, by się nimi przejmować” – to wszyscy poniesiemy porażkę, zostaniemy zmiażdżeni i to jest prawda.

Oczywiście, osiągnięcie tej jedności nie jest pod pewnymi względami łatwym zadaniem. Większość z nas jest podzielona geograficznie. Podział geograficzny często powoduje pewien brak zainteresowania, dystans, zdystansowanie, które przeradza się w formę przygnębiającej nudy: „Och, dlaczego miałbym się przejmować tym, co mówi lub myśli ten facet z Hiszpanii/Anglii/Rosji/Słowacji/Niemiec/itp.? To mnie prawie nie obchodzi tu i teraz, w mojej rodzinnej przestrzeni Włoch/Hiszpanii/Mołdawii/Irlandii/Grecji/itp.” Podobnie, silne głosy z pewnych miejsc mogą budzić większe zainteresowanie, szacunek i uwagę niż inne ze względu na pewien historyczny charakter – rodzaj kulturowego rozmachu, jeśli można tak powiedzieć: „Ten akademik z Cambridge wie, o czym mówi, a ten drugi bezczelny koleś z Czelabińska… nie-ach, to tylko jakiś prowincjonalny mądrala z samych krańców cywilizacji, co on w ogóle może wiedzieć?” Pojawiają się też wątpliwości (niestety, często uzasadnione) dotyczące czystości czyichś motywów: „Czy on tak mówi, bo wierzy w to, co mówi, czy po prostu angażuje się w działania charytatywne lub łechce swoje internetowe ego?”.

Uwaga, nie próbuję tu wysuwać oskarżycielskiego argumentu o „nierówności” czy braku rozsądku! Mówię tylko, że takie zastrzeżenia, takie wątpliwości, rzeczywiste czy urojone, muszą zostać przezwyciężone, bo inaczej będzie za późno: albo nauczymy się zjednoczyć i wspólnie stanąć w obronie naszych wolności, albo elita technokratycznych menedżerów będzie nami rządzić ze swoim neofeudalnym światopoglądem i niemoralną cenzurą.

Jeśli więc nie podejmiemy działań i zamiast tego pozostaniemy w nihilistycznym duchu naszej nowoczesności, każdy na swoim pasie, to… to będzie oznaczało, że nie traktujemy tego poważnie. To oznacza, że ​​całe nasze poszukiwanie prawdy będzie albo amatorskim idealizmem, albo po prostu pustym oddechem i sofizmatem – bezużyteczną farmą wiatrową zbudowaną na fundamencie obojętności i egoizmu. Rezultatem całej naszej aktywności (jeśli można to nazwać „efektem”) byłby jedynie internetowy szum, burza w wirtualnym imbryku, a ja osobiście niczego takiego nie chcę. Lepiej być pustelnikiem na pustyni niż internetowym demagogiem.

A cenzorzy, ci sami gadatliwi i kpiący aparatczycy, och – mieliby boską rację! Obecnie uważają nas za bandę bezzębnych wścibskich, żądnych władzy paplanin (jak wyobrażają sobie wszyscy poza ich „namaszczoną” grupą), ale jeśli nie będziemy działać zgodnie z naszymi słowami, to tylko przyznamy tym szatanom rację. Mam tylko nadzieję, że do tego nie dojdzie.

Podsumowując, aby ocalić i uratować to, co kochamy i cenimy – ukochany ideał otwartego społeczeństwa, obdarzonego prawdą, uczciwością i wolnością słowa, musimy podjąć natychmiastowe działania, działania, które mogą wydawać się „niewykonalne”, a nawet „nie do pomyślenia” w tym dusznym klimacie lenistwa, nihilistycznego indywidualizmu, popisywania się i dekadencji. Nasz przypadek to w istocie odwieczny przypadek wolnomyślnej ludzkości, historia każdego sprzeciwu wobec tyranii, manipulacji, przymusu i oszustwa. Nasz przeciwnik nie jest magiem, geniuszem ani czarodziejem – to gburowaty oszust, hultaj i łotr, który mieni się królem. A jeśli naszym ojcom i dziadom udało się zrzucić jarzmo takiej fałszywej władzy królewskiej, dlaczego nam nie miałoby się to udać? Dlaczego ci doktrynerscy centraliści mieliby wygrać, skoro jest tyle sposobów, by ich pokonać? Sprawmy, by przegrali, drodzy przyjaciele. Stańmy razem i z wielką odwagą i szlachetnym blaskiem naszych dusz stawmy im czoła. Naprzód, naprzód!

2026 The Islander Reports

548 Market Street PMB 72296, San Francisco, CA 94104
10 kwietnia 2026

Katastrofa Wielkiego Izraela: IRGC przebija Żelazną Kopułę, Hezbollah podpala czołgi Merkava, Netanjahu sięga po „przycisk”

Najbardziej przerażające jest to, że atak nuklearny na Iran nie wydaje się już niemożliwy. I nikt nie wie, co Persowie ukryli pod ziemią

 Niedawno w sieci pojawiło się nagranie, na którym burmistrz Tel Awiwu Ron Huldai wściekle przepytuje premiera Izraela Benjamina Netanjahu. „Jesteśmy zniszczeni! Od tygodni żyjemy w schronach! Dlaczego teraz cierpimy?” – burmistrz praktycznie walił pięścią w stół.

Był 27 marca. W tym czasie Tel Awiw był bombardowany falami irańskich pocisków balistycznych i dronów dalekiego zasięgu. Obrona przeciwlotnicza zawodziła. Na miasto spadły dziesiątki głowic kasetowych. Ludzie spędzali godziny w schronach przeciwbombowych. Niewiele to dało. Ale Netanjahu najwyraźniej nie miał czasu na histerię burmistrza.

Tego samego dnia otrzymał doniesienia o masowych zasadzkach Hezbollahu na czołgi Merkava w Libanie – dumę Sił Obronnych Izraela – a szef sztabu Ejal Zamir oświadczył, że nie pozwoli na upadek Sił Obronnych Izraela.

Pomimo surowej cenzury, wyszło na jaw, że dzień wcześniej Hezbollah, w prawdziwie wojskowym stylu, zniszczył kolumnę pancerną w południowym Libanie. Najpierw podpalili czołg prowadzący, potem ostatni, a następnie metodycznie ostrzelali pozostałe czołgi. Uwięzieni w górach, kolumna nie miała dokąd uciec. Ocalałe załogi próbowały uciec u podnóża klifów, ale zostały ostrzelane z karabinów maszynowych. Ostatecznie w jednej bitwie zniszczono osiem czołgów Merkawa i wiele innych pojazdów...

W obliczu nieudanej operacji lądowej Izraela w Libanie, Netanjahu ogłosił powołanie 400 000 rezerwistów. Wprawiło to w konsternację ekspertów wojskowych. „Właśnie powołał 300 000 żołnierzy, z których 30% się nie stawiło. Skąd Netanjahu weźmie 400 000?” – pytał emerytowany pułkownik i były szef sztabu sekretarza stanu USA Lawrence’a Wilkersona. Jest mało prawdopodobne, aby Tel Awiw znał teraz odpowiedź na to pytanie. Podobnie jak wiele innych.

W trwającej miesiąc wojnie z Iranem dwa mity zostały w jakiś sposób obalone: niezwyciężoności Sił Obronnych Izraela i siły Żelaznej Kopuły. Co więcej, w tej wojnie, toczącej się na lądzie, morzu i w powietrzu, izraelski system obrony powietrznej, który jest codziennie atakowany coraz liczniejszymi atakami, stanowi dla Izraela o wiele większe zagrożenie niż zasadzki Hezbollahu.

Ciężkie pociski irańskie uderzają już w najświętsze miejsce państwa żydowskiego – tajny ośrodek nuklearny położony w pobliżu miast Dimona i Arad (ponad 100 rannych w niedawnym ataku). W okolicy nieustannie wyją syreny alarmowe. Wydaje się jednak, że Persowie nie celują jeszcze w sam ośrodek nuklearny.

 Co się stało? Otóż, wychwalany izraelski system obrony powietrznej osiągnął już swoje granice. Netanjahu najwyraźniej nie przygotowywał się do długotrwałej wojny, wierząc, że Iran skapituluje w ciągu najwyżej tygodnia. Najwyraźniej agencje wywiadowcze oparły swoje prognozy wyłącznie na irracjonalnym postrzeganiu 12-dniowej agresji izraelskiej z zeszłego lata. A dziś stało się jasne, że Teheran nie odsłonił wszystkich kart podczas czerwcowej wymiany uderzeń, przekonując przeciwnika o swojej słabości.

Gwałtowne wyczerpywanie się arsenału pocisków przeciwrakietowych i przechwytujących zmusza izraelskich generałów, miesiąc po rozpoczęciu wojny, do priorytetowego traktowania najważniejszych obiektów. Ośrodek nuklearny, oczywiście, znajduje się na szczycie tej listy.

Bez względu na to, jak bardzo burmistrz Tel Awiwu będzie narzekał, niczego to nie zmieni – półmilionowe miasto będzie nadal „odbierać” ataki w coraz szybszym tempie.

Iran zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał – w pierwszych dniach wymiany uderzeń unieruchomił radary i czujniki w amerykańskich bazach wojskowych w Bahrajnie, Katarze i Emiratach. Radary te, warte od 500 milionów do 1 miliarda dolarów, stanowiły część jednolitej sieci obrony powietrznej wykorzystywanej przez USA, Izrael i państwa Zatoki Perskiej i ostrzegały o wystrzelonych rakietach. Był czas na przygotowanie się do ataku i ich zestrzelenie.

Do niedawna, jak wyjaśnia amerykański magazyn Responsible Statecraft, wielowarstwowy system obrony powietrznej Izraela był uważany za praktycznie nieprzenikalny. Pierwsza warstwa, znana jako Żelazna Kopuła, chroni izraelskie miasta i infrastrukturę przed pociskami krótkiego zasięgu, takimi jak te wystrzeliwane przez Hezbollah i Hamas.

Aby bronić się przed pociskami manewrującymi i balistycznymi średniego i dalekiego zasięgu, które stanowią największe zagrożenie w obecnej wojnie, Izrael wykorzystuje trzy dodatkowe warstwy: procę Davida, systemy Arrow 2 i Arrow 3 oraz dostarczony przez USA system obrony przeciwlotniczej Terminal High Altitude Area Defense (THAAD). Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych, stacjonujące w regionie, również udzielają wsparcia.

Wszystkie te systemy działały latem ubiegłego roku, ale przestały działać w marcu tego roku. Bez amerykańskich radarów system obrony powietrznej został pozbawiony wzroku na jedno oko, a irańskie ataki odwetowe, mimo że Persowie stracili wiele wyrzutni rakietowych w pierwszym tygodniu wojny, zaczęły trafiać w cele coraz częściej.

 Od 28 lutego irańskie drony zaatakowały co najmniej 10 amerykańskich radarów zlokalizowanych na Bliskim Wschodzie.

Wśród nich znajduje się kilka radarów AN/TPY-2 używanych w systemie obrony powietrznej THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) oraz antena z anteną fazowaną AN/FPS-132 w Katarze. Utrata jednego radaru nie spowoduje wyłączenia całego systemu obrony powietrznej, ale utrata 10 radarów lub systemów wykrywania znacznie ograniczy zdolność identyfikacji i reagowania na nadchodzące zagrożenia.

Problem pogłębił niedobór pocisków przechwytujących. Iran przytłoczył izraelską obronę powietrzną atakami dronów i amunicją kasetową, zmuszając ją do zużycia pocisków przechwytujących w bardzo dużych ilościach. W ciągu pierwszych trzech tygodni Siły Obronne Izraela (IDF) zużyły do ​​80% swojej najnowocześniejszej amunicji przeciwlotniczej.

Co ciekawe, Iran użył praktycznie tych samych dronów i pocisków podczas 12-dniowej wojny, ale ich szkody były znacznie mniejsze.

Najwyraźniej Teheran przechytrzył zarówno Mosad, jak i CIA w kwestii informacji o swoim potencjale militarnym.

Izrael może produkować dla nich systemy obrony powietrznej i amunicję, ale to niewiele zmieni. Zwłaszcza że Amerykanie, odpowiedzialni za izraelskie niebo, ponoszą nowe i bardzo poważne straty.

Do najnowszych należy samolot wczesnego ostrzegania i kontroli (AWACS) Boeing E-3 Sentry, zestrzelony przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) w bazie lotniczej Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej. To pierwsza strata bojowa takiego samolotu (warta około 500 milionów dolarów) w całej jego historii operacyjnej.

W tym kontekście nawet zniszczenie tankowców Sił Powietrznych USA na lotnisku wydaje się niewielką, aczkolwiek niefortunną stratą. E-3 Sentry to „latająca kwatera główna” zapewniająca kontrolę powietrzną. Teoretycznie Amerykanie powinni byli przede wszystkim chronić samolot AWACS, ale system obrony powietrznej ponownie chybił celu.

„Wygląda na to, że sprawy potoczyły się źle na wielu poziomach” – mówi Glenn Diesen, politolog i profesor Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii. „Operacja przebiega fatalnie dla USA i Izraela, Cieśnina Ormuz jest zamknięta, ceny ropy naftowej nie wykazują oznak spadku, a świat stoi na krawędzi globalnego kryzysu gospodarczego porównywalnego z szokiem energetycznym z 1973 roku”.

 Trump i Netanjahu widzą rozwiązanie w operacji lądowej. Tymczasem premier Izraela ogłosił, że Siły Obronne Izraela nie będą w stanie wnieść wkładu, ponieważ walczą z Hezbollahem. Oznacza to, że amerykańscy marines i spadochroniarze będą musieli uciec się do „brutalnych ataków” na wyspy w Zatoce Perskiej lub zająć przyczółki na irańskim wybrzeżu kontynentalnym.

Rezultat dla większości analityków i ekspertów wojskowych jest jasny: setki, jeśli nie tysiące, trumien zostanie wysłanych do Ameryki, a „wywieszenie flagi” stworzy pozory sukcesu.

Iran już ostrzegł, że jeśli rozpocznie się inwazja, zniszczy cały przemysł naftowy arabskich szejków wraz z ich zakładami odsalania wody, co przywróci Półwysep Arabski do stanu z początku XX wieku. „Iran ma listę celów w regionie, widziałem część tej listy, na przykład rafinerię w Arabii Saudyjskiej, która przetwarza 12 milionów baryłek ropy dziennie” – mówi Lawrence Wilkerson. „Do tej pory był to rodzaj „testu”, etapu pośredniego”.

 Nie ma wątpliwości, że nastąpi ostry odwet przeciwko Izraelowi, w tym przeciwko jego centrum nuklearnemu na pustyni Negew. Netanjahu doskonale zdaje sobie sprawę ze stanu własnej obrony powietrznej. Ogromne zniszczenia automatycznie przesunęłyby kwestię użycia broni jądrowej z teoretycznej na praktyczną.

„Uważam, że zarówno Trump, jak i Netanjahu już omawiali tę opcję” – kontynuuje Lawrence Wilkerson. „Amerykański okręt podwodny z pociskami balistycznymi Trident znajduje się w północnej części Morza Arabskiego, a Netanjahu ma już w zasięgu ręki „przycisk”… Boję się pomyśleć, co się stanie. Trump oczywiście powiedział, że nigdy nie rozpęta wojny nuklearnej, ale powiedział już wiele. Jeśli chodzi o Netanjahu, jeśli do tego dojdzie, raczej się nie zawaha.

Najstraszniejsze jest to, że nikt nie wie na pewno, czy Iran ma bombę atomową, czy nie. Co udało im się zdziałać w swoich podziemnych ośrodkach? Irańscy fizycy są genialni, a ich inżynierowie, sądząc po dronach i pociskach, również są zdolni”.

Według emerytowanego pułkownika Trump wciąż ma szansę uniknąć całkowitego uwikłania w historię, w której jego nazwisko będzie kojarzone z najkrwawszymi zbrodniarzami wojennymi – ogłosić zwycięstwo i wycofać się z Zatoki Perskiej.

„Niech Iran i Izrael same zakończą wojnę” – mówi Lawrence Wilkerson. „To zdecydowanie nie jest nasza wojna. I tak myśli większość Amerykanów… A Izraelczycy niech się rozprawią z Netanjahu, któremu postawiono zarzuty karne”.

Aleksander Uralski

 Źródło: Swobodnaja Pressa

tł.af