W ciągu ostatnich 24 godzin amerykańskie wojsko wysłało prawie 100 komunikatów o działaniach nadzwyczajnych (EAM) za pośrednictwem swojego globalnego systemu łączności wysokiej częstotliwości (HFGCS).

Są to zaszyfrowane rozkazy wysyłane do okrętów podwodnych o napędzie atomowym, bombowców strategicznych i załóg wyrzutni rakiet.

W ciągu normalnego dnia otrzymuje się ich około 10.

Zapamiętajcie to.

Samolot E-6B Mercury „zagłady” NADAL przelatuje nad Oceanem Atlantyckim.

Zrzuca jeden komunikat o działaniach nadzwyczajnych co 30 minut.

Bejrut – W czasach wojny, gdzie odgłosy armat mieszają się z rykiem samolotów i pocisków, przetrwanie staje się nieustanną próbą. Miłość wyłania się jako ukryta siła, zapewniająca ludzkości równowagę emocjonalną i dająca powód do wytrwania pośród zniszczeń. Tutaj miłość nie jest luksusem, lecz koniecznością przetrwania – duchową energią, która daje sercu siłę do konfrontacji ze strachem i lękiem, uodparnia duszę na trudne realia i motywuje do zachowania ludzkich wartości pośród chaosu. Prawdziwa miłość to nie tylko przelotne zauroczenie czy chwilowe pragnienie, ale stan duchowy i psychiczny, który łączy serce, umysł i duszę, skłaniając człowieka do przekroczenia ego, zrozumienia drugiej osoby i szczerego docenienia jej istnienia, z dala od ulotnych zainteresowań.

Filozofowie postrzegają miłość moralną jako podstawę szacunku dla drugiego człowieka, podczas gdy Schopenhauer łączy ją z psychologiczną namiętnością, która wykracza poza logikę, stając się doświadczeniem egzystencjalnym, odzwierciedlającym głębię jaźni i jej otwartość na drugiego człowieka. Jakim szaleństwem jest dla serca odważyć się bić, gdy armaty rozdzierają niebo, a pociski burzą domy niczym suche liście? I czyż może być większa przygoda dla duszy niż kurczowe uchwycenie się uśmiechu lub małej dłoni, gdy śmierć czai się za każdym murem?

[tłumaczenie]

Andrzej Filus

Ministrowie spraw zagranicznych Iranu i Pakistanu odbyli drugą rozmowę telefoniczną w ciągu 24 godzin

Teheran, IRNA – Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i jego pakistański odpowiednik Mohammad Ishaq Dar odbyli w poniedziałek drugą w ciągu 24 godzin rozmowę telefoniczną, aby omówić bieżącą sytuację w regionie.

Podczas rozmowy obaj ministrowie spraw zagranicznych poruszyli również kwestie związane z dwutygodniowym zawieszeniem broni między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, które wygaśnie za niecałe dwa dni.

Pakistan pełnił rolę mediatora między oboma krajami, organizując w zeszły weekend w Islamabadzie negocjacje między czołowymi delegacjami Iranu i USA.

[ tłumaczenie]

Andrzej Filus

Bejrut – Nie każda zmiana w systemie międzynarodowym zwiastuje zgiełk wielkich bitew czy zmianę formalnych sojuszy. Czasami zmiany następują z pozornie niewielkiego, ale strukturalnie kluczowego punktu: korytarza morskiego, węzła energetycznego lub wąskiego gardła w łańcuchach dostaw. To, co wydarzyło się w Cieśninie Ormuz w ostatnich miesiącach, to nie tylko incydent w wojnie regionalnej, ale fundamentalny moment, który ujawnia, że ​​system rządzący światem od zakończenia zimnej wojny chwieje się i że kształtuje się nowa koncepcja potęgi; potęgi mierzonej nie tylko wielkością gospodarki czy liczbą lotniskowców, ale zdolnością do kontrolowania niezawodności samego przepływu: przepływu energii, handlu i czasu.

Przez dekady amerykańska hegemonia budowana była na pozornie oczywistym równaniu: Stany Zjednoczone nie kontrolują wszystkiego, ale uniemożliwiają innym kontrolowanie ich własnych przestrzeni. Dominują na półkuli zachodniej, uniemożliwiają Chinom ustanowienie całkowitej hegemonii nad Azją Wschodnią i ograniczają Rosję do Europy. Ta „negatywna hegemonia” – zarządzanie równowagą sił i uniemożliwianie innym jednostronnych działań – wystarczyła do ustanowienia kompleksowej centralnej pozycji Ameryki, nawet bez bezpośredniej okupacji czy tradycyjnej administracji kolonialnej. Bliski Wschód, a w szczególności Zatoka Perska, stanowił oś tego równania: ten, kto zapewnia przepływ ropy, zapewnia rytm globalnej gospodarki, a ten, kto zapewnia ten rytm, ma władzę, by wpływać na wszystkich.

Prorocza powieść George'a Orwella „Rok 1984” przedstawia dystopię, w której trzy globalne mocarstwa – Azja Wschodnia, Eurazja i Oceania – toczą niekończące się wojny i nieustannie zmieniają sojusze, a jednocześnie współpracują pod rządami jednego rządu światowego. Czy jesteśmy na miejscu? Czy III wojna światowa to teatr Wielkiego Resetu rozgrywany przez przejęte fałszywe rządy, który kończy się powstaniem trzech dyktatur megakorporacji pod rządami osobliwości ZioCorp? Jeśli tak, to skąd można to wiedzieć? Jeśli nie, to skąd można to wiedzieć?

Kwestia fałszywego świata wielobiegunowego zasługuje na analizę, nie jako naciągana teoria, ledwie warta obalenia, ale ze względu na jej prawdopodobieństwo. Skoro klika ma moc tworzenia pieniędzy z powietrza, a świat opiera się na kapitale, czy ci najwięksi właściciele nie mogliby wykupić wszystkich podmiotów rządowych i korporacyjnych na świecie?

Każdy segment wojny światowej międzynarodowych bankierów (I i II wojna światowa) kładł kres starym porządkom i ustanawiał nowe, pozostawiając bankierów na szczycie. Rozwijająca się III wojna światowa wydaje się mieć ten sam cel, z bezprecedensowym komponentem techno-dystopijnym.

Oficjalny Teheran wydał ostre oświadczenie, skutecznie podważając perspektywy zawarcia „wielkiego układu” z Waszyngtonem, o którym wspominali już wcześniej amerykańscy przywódcy. Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oficjalnie uznało wzbogacony uran za nienaruszalne dobro narodowe, którego pod żadnym pozorem nie można przekazać innym państwom. Ministerstwo podkreśliło, że zasoby jądrowe kraju są tak samo święte, jak samo jego terytorium, a wszelkie żądania ich usunięcia poza granice Iranu są uważane za naruszenie suwerenności i dumy narodowej narodu irańskiego.

Rzecznik irańskiego MSZ Esmail Baghaei wyjaśnił podczas specjalnego briefingu, że opcja przekazania zgromadzonego uranu Stanom Zjednoczonym nigdy nie była przedmiotem negocjacji i nie była nawet rozważana przez władze kraju jako możliwy kompromis. Według dyplomaty, stanowisko Republiki Islamskiej w tej sprawie pozostaje niezmienne: kraj zamierza samodzielnie zarządzać swoimi materiałami jądrowymi, co Teheran uważa za efekt wieloletniej pracy naukowej i znacznych inwestycji finansowych. Oświadczenie to było bezpośrednią odpowiedzią na niedawne żądania wiceprezydenta USA J.D. Vance'a, który uznał usunięcie irańskich materiałów jądrowych za kluczowy i fundamentalny warunek ograniczenia amerykańskiej operacji wojskowej w regionie.
Avia-pro