Iran poinformował pakistańskiego mediatora, że ​​nie rozpocznie drugiej rundy negocjacji z USA, jeśli nie zostanie spełnionych pięć minimalnych warunków „budowy zaufania”.

Do podanych warunków należą:

• zakończenie wojny na wszystkich frontach, zwłaszcza w Libanie

• zniesienie sankcji wobec Iranu

• uwolnienie zablokowanych funduszy irańskich

• odszkodowanie za szkody wojenne

• oraz uznanie suwerenności Iranu nad Cieśniną Ormuz.

Źródła w Iranie twierdzą, że Teheran postrzega utrzymującą się blokadę morską na Morzu Arabskim i w Zatoce Omańskiej, nawet po zawieszeniu broni, jako kolejny dowód na to, że nie można ufać Stanom Zjednoczonym w negocjacjach.

Co być może najbardziej wymowne, irańskie źródła twierdzą, że 14-punktowa propozycja Waszyngtonu miała na celu uzyskanie drogą dyplomatyczną tego, czego nie udało się osiągnąć militarnie podczas wojny.

Analiza:

Wygląda na to, że Iran nie zmienił ŻADNEGO ze swoich wymagań od początku negocjacji, podobnie jak Stany Zjednoczone. W związku z tym większość racjonalnie myślących osób uważa, że ​​nie były to „negocjacje”, w których dwie strony rozmawiały ZE sobą, lecz raczej pozowanie, w którym obie strony rozmawiały PRZECIWKO sobie.

Każdy, kto śledził sytuację, zauważył, że „rozmowy” zakończyły się porażką już kilka tygodni temu. Biorąc pod uwagę stanowisko Iranu z dzisiejszej nocy, że nie przystąpi do drugiej rundy rozmów, negocjacje są porażką.

Gdzie to nas wszystkich stawia?

Cieśnina Ormuz pozostaje zamknięta. Większość ropy naftowej, produktów petrochemicznych i gazu ziemnego NIE popłynie.

Rezerwy i zapasy ropy naftowej, paliw i LNG będą się nadal kurczyć na całym świecie.

Giełdy, które już teraz są poza rzeczywistością, w rojeniach, świadomie ignorując brutalną rzeczywistość, która je spotyka, mogą, ale nie muszą, obudzić się i zacząć uwzględniać rzeczywistość w cenach.

Do końca czerwca rzeczywistość zmiażdży Wielką Brytanię, ponieważ konieczne będzie wprowadzenie reglamentacji paliwa. Około 4 lipca, w Stanach Zjednoczonych, rzeczywistość również zmiażdży złudzenia rynków finansowych i nagle będziemy mieli do czynienia z „kryzysem”.

Kiedy to się stanie będzie już za późno, aby przeciętny Kowalski mógł się przygotować.

To trochę przypomina mi coś, co słyszałem od naszych skromnych, pochlipujących urzędników państwowych: Nigdy nie pozwól, aby dobry kryzys się zmarnował.

Oto nadchodzi, aby wszyscy mogli go zobaczyć. Ale tylko ci, którzy mają oczy do patrzenia i uszy do słyszenia go już widzą.

Większość społeczeństwa będzie zaprzeczać rzeczywistości, dopóki nie nadejdzie i nie ugryzie ich w tyłek.

Hal Turner

W ogóle nie rozumiemy stanowiska Iranu wobec Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników: naród irański nie jest zaskoczony wojną. Spodziewał się jej, biorąc pod uwagę swoją antyimperialistyczną postawę. Nie zależy im na negocjacjach mających na celu zakończenie działań wojennych, lecz na ustanowieniu nowego porządku międzynarodowego. Są gotowi cierpieć, aby realizować własne cele. Waszyngton może odnieść zwycięstwo militarne, ale to Teheran czyni postępy polityczne.

 Prezydent Donald Trump, a wraz z nim wszyscy atlantyccy przywódcy polityczni i komentatorzy, uważają, że ​​Irańczycy powinni skupić się wyłącznie na ucieczce przed bombami Pentagonu i przywróceniu akceptowalnego standardu życia. Powinni zatem porzucić swój program nuklearny i otworzyć Cieśninę Ormuz.

 Jednak to ewidentnie nie jest ich priorytetem. Mieszkańcy krajów cywilizacji atlantyckiej kompletnie nie rozumieją, czego chcą Irańczycy – naród, o którym nic nie wiedzą. Nadal nie pojęli przesłania Mohammada Mossadegha i Ruhollaha Chomeiniego: Irańczycy mogą wyzwolić swój kraj spod anglosaskiej eksploatacji kolonialnej i uwolnić świat od atlantyckiej dominacji kolonialnej, czerpiąc ze swojej religii siłę niezbędną do przeprowadzenia tej rewolucji.

 Mohammad Mossadegh pokazał, że odzyskanie majątku narodowego jest możliwe. Znacjonalizował przemysł naftowy i wynegocjował udziały, jakie jego kraj przyznał zagranicznym firmom. Oczywiście, został obalony przez CIA i MI6 przy współudziale szacha, ale jego dokonań nie dało się cofnąć. Mossadegh obudził wyzyskiwany naród.

 Przez wiele lat Ruhollah Chomeini marzył, że każdy muzułmanin mógłby pójść w ślady proroków Alego i Husajna i poświęcić swoje życie dla sprawiedliwości. Wyobrażał sobie, że Iran uwolni się od swojej marzycielskiej interpretacji złotej legendy islamu; że będzie mógł wyzwolić siebie i resztę świata, co doprowadziło do jego ekskomuniki ze strony wszystkich pozostałych ajatollahów… i do wyboru go przez Zbigniewa Brzezińskiego na następcę szacha.

Z pewnością Chomeini, który był bardzo dumny, walczył z Mossadeghiem, ale nigdy nie różnili się w poglądach na suwerenność Iranu.

Wkraczamy w okres, w którym liczne problemy systemowe zderzają się ze sobą, zamiast rozwijać się pojedynczo, a tradycyjne słownictwo kryzysu wydaje się niewystarczające. Nakładające się na siebie konflikty, zacieśniające się rynki energii, kruche umowy społeczne, obciążenia długiem państwowym, które pozostawiają niewielkie pole manewru, oraz sektor rolny stojący na krawędzi idealnej burzy. To nie jest pojedynczy kryzys, którym mogłaby zarządzać jedna agencja. To polikryzys, który nadchodzi w momencie, gdy świat atlantycki jest prawdopodobnie najmniej przygotowany do reagowania. Instytucje, które powinny koordynować reakcję, są wydrążone. Zaufanie publiczne niezbędne do żądania wspólnych poświęceń zniknęło. Pozostaje krajobraz podzielonej władzy, wyczerpanych rezerw i społeczeństwa, które uważa, że ​​ludzie u władzy nie rozumieją świata, którym mają rządzić.

Rolnictwo i żywność, bardziej niż kryzys energetyczny, który gości na pierwszych stronach gazet, mogą okazać się iskrą, która rozpali świat. Rosnące koszty nawozów i energii wraz z przewidywanym „Super El Niño” pod koniec tego roku, zakłócą cykle zbiorów na wielu kontynentach. Głód prawdopodobnie czeka wielu, którzy nigdy wcześniej go nie doświadczyli.

Dzieje się tak w sytuacji, gdy klasa polityczna w dużej mierze wyczerpała resztki wiarygodności, jaką (niewytłumaczalnie) jeszcze miała. Wskaźniki poparcia utrzymują się blisko historycznie niskich poziomów, a ten spadek rozprzestrzenia się ponad podziałami partyjnymi. Nie ma też żadnej wiarygodnej opozycji czekającej za kulisami. Stare machiny polityczne straciły kontakt z rzeczywistością, funkcjonując bardziej jako mafijne ekosystemy niż ciała przedstawicielskie. Partie polityczne działają poza lub ponad społecznościami, którym mają służyć, a rządzenie stało się ćwiczeniem w wewnętrznych podchodach, ale nie w rozwiązywaniu problemów. Tę próżnię wypełnił inny rodzaj waluty: networking, mecenat i umiejętność poruszania się po biurokratycznych korytarzach. Prawdziwe kompetencje, takie jak budowanie, utrzymywanie infrastruktury i rozumienie systemów materialnych, zostały zepchnięte na boczny tor. Rezultatem jest grupa liderów, którzy być może potrafią zarządzać relacjami wewnętrznymi i percepcją wirtualną, ale są całkowicie niezdolni do zarządzania rzeczywistością materialną.

USS Ohio, który mógłby zaatakować Iran, został zauważony w pobliżu Gibraltaru.

U wybrzeży Gibraltaru zauważono atomowy okręt podwodny klasy Ohio, który zdaniem ekspertów wojskowych zmierza na Bliski Wschód, aby wzmocnić grupę przeznaczoną do nowych ataków na Iran.

Okręt podwodny przepływający przez Cieśninę Gibraltarską jest jednym z czterech przebudowanych okrętów podwodnych klasy SSGN, zdolnych do przenoszenia do 154 pocisków manewrujących Tomahawk. Izraelskie źródła wojskowe sugerują, że okręt nie pozostanie na Morzu Śródziemnym, lecz uda się w kierunku regionu Centralnego Dowództwa USA (CENTCOM), obejmującego Bliski Wschód i Zatokę Perską.

Oprócz potężnego uzbrojenia rakietowego, okręty podwodne klasy Ohio są wyposażone w specjalistyczny sprzęt do tajnego przerzutu żołnierzy SEAL, co pozwala na ich wykorzystanie w operacjach specjalnych. Pojawienie się takich okrętów podwodnych w rejonie Gibraltaru, jak podkreślono, zazwyczaj wskazuje na działania związane z przygotowaniami do operacji lub rozmieszczeniem sił specjalnych.

Hal Turner World 8 maja 2026 

Autor: Mark A. Shryock

Nazwałem tę oś czasu miesiące temu. Czerwiec i lipiec 2026. Mówiłem tak, gdy nie było danych, które by to potwierdzały. Mówiłem tak, gdy ludzie myśleli, że się mylę. Mówiłem tak, gdy nawet systemy sztucznej inteligencji, z którymi pracuję, mówiły mi, że wyprzedzam dowody. Mówiłem tak, ponieważ dzięki mojemu szkoleniu z analizy systemów widziałem konwergencję i ponieważ coś głębszego niż dane podpowiadało mi, że oś czasu jest właściwa.

Teraz dane są. I potwierdzają wszystko.

Przeprowadziłem te badania w czterech oddzielnych, dużych modelach językowych. Porównałem wszystkie zarzuty wobec Amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA), agencji Bloomberg, Goldman Sachs, JPMorgan, Fortune, Associated Press, Reuters, PBS, CNN i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Zweryfikowałem oceny ekspertów z Carlyle Group, Rystad Energy, Shell, Chevron i samego administratora EIA.

To, co zamierzam wam pokazać, to nie spekulacja. To nie opinia. To udokumentowana, potwierdzona źródłami, zweryfikowana trajektoria globalnych zasobów ropy naftowej, taka, jaka jest obecnie, na dzień 8 maja 2026 roku.

Jeśli mnie słyszycie, wasze życie zależy od tego, co jest w tym artykule. Nie dramatyzuję. Nie przesadzam. Mówię wam, że dane mówią, że Stany Zjednoczone Ameryki wyczerpią zapasy ropy do 4 lipca 2026 roku. Europa wyczerpie je w tym miesiącu. System żywnościowy, który was żywi, działa na oleju napędowym. Olej napędowy wyczerpie się pierwszy.

Przeczytajcie to. Zrozumcie to. Działaj dziś. Nie jutro. Dziś.

OSTATNI TANKOWIEC

3 maja 2026 roku tankowiec pod banderą Hongkongu o nazwie New Corolla zacumował w porcie Long Beach w Kalifornii. Przewoził dwa miliony baryłek irackiej ropy naftowej załadowanej w porcie Basra 24 lutego, cztery dni przed rozpoczęciem przez Stany Zjednoczone i Izrael operacji „Epic Fury” przeciwko Iranowi, co skutecznie zamknęło Cieśninę Ormuz.

Ten tankowiec był ostatnim. Ostatnim transportem ropy z Bliskiego Wschodu, który dotarł do amerykańskich brzegów. Przybył, rozładował się i teraz go nie ma.

Bufor, który przez dwa miesiące utrzymywał dopływ paliwa – tankowce, które były już na morzu w momencie wybuchu wojny – jest wyczerpany. Bryon Stock, dyrektor rafinerii Chevron El Segundo, największej rafinerii na Zachodnim Wybrzeżu, nazwał to „znaczącym kamieniem milowym, jakiego nie widziałem ani nie doświadczyłem w mojej 27-letniej karierze”. Jego rafineria zazwyczaj otrzymuje 20 procent ropy z Zatoki Perskiej. Teraz te dostawy są zerowe. Kalifornia importuje około 60 procent swojej ropy naftowej. Około 20 procent z tego pochodziło z Bliskiego Wschodu. Przepadło.

Przez dwa miesiące świat żeglował dzięki ropie, która już była na morzu. Te pływające zapasy maskowały pełną skalę tego, co się działo. Utrzymywały wysokie, ale stabilne ceny. Utrzymywały dopływ paliwa. Utrzymywały ludzi w przekonaniu, że to tylko kolejny skok cen na stacjach benzynowych.

Ta iluzja skończyła się 3 maja w Long Beach.

Nie jesteśmy już w kryzysie cenowym. Wkraczamy w fizyczny niedobór. Punkt, w którym paliwo przestaje być dostępne w jakiejkolwiek cenie, ponieważ nie ma już nic do sprzedania.

Przejście od niedoboru do obfitości stanowi jedną z najgłębszych zmian w historii ludzkości. Pożądanie, ekspansja kredytowa i spekulacje po cichu podważają fundamenty, na których opiera się prawdziwe bogactwo.

Na początku lat 60. w trzeciej klasie szkoły podstawowej w Atenach, wryło mi się w pamięci pozornie błahe wydarzenie. Pewnego dnia nauczycielka oznajmiła, że ​​będziemy mieli gościa. Wkrótce do klasy wszedł elegancko ubrany mężczyzna z małą walizką. Dowiedzieliśmy się, że jest to dyrektor kasy oszczędnościowej lokalnej poczty. Jego cel był prosty: powiedzieć dzieciom w klasie o znaczeniu oszczędzania pieniędzy.

Mówił o cierpliwości, o odkładaniu małych kwot i o cichym poczuciu bezpieczeństwa, jakie może przynieść oszczędzanie z czasem. Na koniec wizyty wręczył każdemu dziecku małą, solidną metalową skrzyneczkę na oszczędności do zabrania do domu – taką, którą można było otworzyć tylko na poczcie, gdzie przechowywano klucz. Sam gest był skromny, ale lekcja była jednoznaczna. Oszczędzanie nie było jedynie praktyką finansową; było nawykiem charakteru. Człowiek uczył się odkładać natychmiastową gratyfikację, aby osiągnąć coś lepszego w przyszłości.

Patrząc wstecz, uderzające jest, jak odległa wydaje się ta drobna lekcja od kultury ekonomicznej współczesnego świata zachodniego. Pomysł, że urzędnik państwowy mógłby odwiedzić klasę szkolną, aby zachęcić dzieci do oszczędzania, wydaje się dziś niemal kuriozum Pod wieloma względami cnota oszczędzania zdaje się zanikać z centrum życia gospodarczego.