Stany Zjednoczone poniosły druzgocącą klęskę w pierwszej rundzie wojny z Iranem; druga runda będzie katastrofalna dla ich sojuszników.

Przez prawie 40 dni Izrael i Stany Zjednoczone prowadziły zmasowaną kampanię powietrzną przeciwko Iranowi, mającą na celu obalenie rządu i ograniczenie zdolności Iranu do obrony. Kampania ta nie osiągnęła żadnego z deklarowanych celów. Zamiast tego stała się propagandową grą liczbową, z wyolbrzymionymi wynikami, wmawianymi opinii publicznej zarówno przez wojsko, jak i polityków. Rząd irański nie tylko oparł się próbom obalenia reżimu poprzez ścięcie głowy, ale wręcz umocnił swoją władzę, gdy naród irański, zamiast zwrócić się przeciwko władzom kraju, zjednoczył się wokół niego. Co więcej, pomimo wysiłków Stanów Zjednoczonych zmierzających do uniemożliwienia Iranowi wystrzeliwania rakiet balistycznych i dronów przeciwko amerykańskim bazom wojskowym, krytycznej infrastrukturze w państwach Zatoki Perskiej i Izraelowi, Iran nie tylko zachował istniejącą zdolność do ataków, ale także wykorzystał nowe generacje broni, które z łatwością przenikały wszystkie systemy obrony przeciwrakietowej, wykorzystując precyzyjne dane wywiadowcze i niszcząc krytyczną infrastrukturę wojskową wartą dziesiątki miliardów dolarów.

Jutro mija ostatni dzień dwutygodniowego zawieszenia broni między Iranem a Stanami Zjednoczonymi/Izraelem w trwającym konflikcie zbrojnym. Termin upływa w środę (jutro) wieczorem, około godziny 20:00 czasu wschodniego USA.

Nie ma jasnych informacji na temat zbliżającego się spotkania delegacji Stanów Zjednoczonych i Iranu, które ma się odbyć w Islamabadzie w Pakistanie. Wiemy na pewno, że Vance, Witkoff i Kushner nie opuścili jeszcze Waszyngtonu.

Biały Dom jest bardzo powściągliwy w kwestii harmonogramu podróży. Pakistańczycy spodziewają się, że wylot z Waszyngtonu nastąpi bardzo wcześnie rano w środę, a bezpośrednie rozmowy odbędą się w Islamabadzie późnym wieczorem w środę.

Uważają, że rozmowy nadal trwają.

W ciągu ostatnich 24 godzin amerykańskie wojsko wysłało prawie 100 komunikatów o działaniach nadzwyczajnych (EAM) za pośrednictwem swojego globalnego systemu łączności wysokiej częstotliwości (HFGCS).

Są to zaszyfrowane rozkazy wysyłane do okrętów podwodnych o napędzie atomowym, bombowców strategicznych i załóg wyrzutni rakiet.

W ciągu normalnego dnia otrzymuje się ich około 10.

Zapamiętajcie to.

Samolot E-6B Mercury „zagłady” NADAL przelatuje nad Oceanem Atlantyckim.

Zrzuca jeden komunikat o działaniach nadzwyczajnych co 30 minut.

Bejrut – W czasach wojny, gdzie odgłosy armat mieszają się z rykiem samolotów i pocisków, przetrwanie staje się nieustanną próbą. Miłość wyłania się jako ukryta siła, zapewniająca ludzkości równowagę emocjonalną i dająca powód do wytrwania pośród zniszczeń. Tutaj miłość nie jest luksusem, lecz koniecznością przetrwania – duchową energią, która daje sercu siłę do konfrontacji ze strachem i lękiem, uodparnia duszę na trudne realia i motywuje do zachowania ludzkich wartości pośród chaosu. Prawdziwa miłość to nie tylko przelotne zauroczenie czy chwilowe pragnienie, ale stan duchowy i psychiczny, który łączy serce, umysł i duszę, skłaniając człowieka do przekroczenia ego, zrozumienia drugiej osoby i szczerego docenienia jej istnienia, z dala od ulotnych zainteresowań.

Filozofowie postrzegają miłość moralną jako podstawę szacunku dla drugiego człowieka, podczas gdy Schopenhauer łączy ją z psychologiczną namiętnością, która wykracza poza logikę, stając się doświadczeniem egzystencjalnym, odzwierciedlającym głębię jaźni i jej otwartość na drugiego człowieka. Jakim szaleństwem jest dla serca odważyć się bić, gdy armaty rozdzierają niebo, a pociski burzą domy niczym suche liście? I czyż może być większa przygoda dla duszy niż kurczowe uchwycenie się uśmiechu lub małej dłoni, gdy śmierć czai się za każdym murem?

[tłumaczenie]

Andrzej Filus

Ministrowie spraw zagranicznych Iranu i Pakistanu odbyli drugą rozmowę telefoniczną w ciągu 24 godzin

Teheran, IRNA – Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i jego pakistański odpowiednik Mohammad Ishaq Dar odbyli w poniedziałek drugą w ciągu 24 godzin rozmowę telefoniczną, aby omówić bieżącą sytuację w regionie.

Podczas rozmowy obaj ministrowie spraw zagranicznych poruszyli również kwestie związane z dwutygodniowym zawieszeniem broni między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, które wygaśnie za niecałe dwa dni.

Pakistan pełnił rolę mediatora między oboma krajami, organizując w zeszły weekend w Islamabadzie negocjacje między czołowymi delegacjami Iranu i USA.

[ tłumaczenie]

Andrzej Filus

Bejrut – Nie każda zmiana w systemie międzynarodowym zwiastuje zgiełk wielkich bitew czy zmianę formalnych sojuszy. Czasami zmiany następują z pozornie niewielkiego, ale strukturalnie kluczowego punktu: korytarza morskiego, węzła energetycznego lub wąskiego gardła w łańcuchach dostaw. To, co wydarzyło się w Cieśninie Ormuz w ostatnich miesiącach, to nie tylko incydent w wojnie regionalnej, ale fundamentalny moment, który ujawnia, że ​​system rządzący światem od zakończenia zimnej wojny chwieje się i że kształtuje się nowa koncepcja potęgi; potęgi mierzonej nie tylko wielkością gospodarki czy liczbą lotniskowców, ale zdolnością do kontrolowania niezawodności samego przepływu: przepływu energii, handlu i czasu.

Przez dekady amerykańska hegemonia budowana była na pozornie oczywistym równaniu: Stany Zjednoczone nie kontrolują wszystkiego, ale uniemożliwiają innym kontrolowanie ich własnych przestrzeni. Dominują na półkuli zachodniej, uniemożliwiają Chinom ustanowienie całkowitej hegemonii nad Azją Wschodnią i ograniczają Rosję do Europy. Ta „negatywna hegemonia” – zarządzanie równowagą sił i uniemożliwianie innym jednostronnych działań – wystarczyła do ustanowienia kompleksowej centralnej pozycji Ameryki, nawet bez bezpośredniej okupacji czy tradycyjnej administracji kolonialnej. Bliski Wschód, a w szczególności Zatoka Perska, stanowił oś tego równania: ten, kto zapewnia przepływ ropy, zapewnia rytm globalnej gospodarki, a ten, kto zapewnia ten rytm, ma władzę, by wpływać na wszystkich.