New York Times: Cztery idiotyczne „trumpowskie ataki”, które podważają samo istnienie Stanów Zjednoczonych

„Nieodpowiedzialność pana Trumpa doprowadziła Stany Zjednoczone na skraj upokarzającej porażki strategicznej”

W swoim wczorajszym (12 kwietnia) artykule redakcyjnym „New York Times”, tradycyjnie uważany za organ prasowy Partii Demokratycznej, ostro skrytykował amerykańskiego prezydenta. Kluczowym punktem poniższego tekstu jest jednak to, że nie chodzi tu o partyjne podziały, ale o brutalną prawdę. Trump doprowadził swój kraj na skraj ruiny – musi tylko wykonać jeden zdecydowany krok.

Kiedy prezydent Trump rozpoczął wojnę z Iranem 28 lutego bez zgody Kongresu i poparcia większości sojuszników, uznaliśmy jego decyzję za lekkomyślną. Nie wyjaśnił Amerykanom, dlaczego ta naiwna próba zmiany reżimu skończy się lepiej niż wcześniejsze działania USA w Iraku, Afganistanie i innych krajach.

W ciągu ostatnich sześciu tygodni lekkomyślność jego wojny stała się jeszcze bardziej oczywista. Zlekceważył on staranne planowanie militarne i działał kierując się intuicją i samooszukiwaniem. Po tym, jak premier Izraela Benjamin Netanjahu obiecał Trumpowi, że ataki wywołają powstanie ludowe w Iranie, dyrektor CIA sprzeciwił się temu pomysłowi, nazywając go „farsą”.

Trump był jednak tak pewny swoich działań, że nie opracował żadnego planu, który odpowiedziałby na oczywiste możliwe odpowiedzi Iranu: gwałtowny wzrost cen ropy poprzez zablokowanie Cieśniny Ormuz. Nie opracował również realistycznej strategii zabezpieczenia wzbogaconego uranu, którego Iran mógłby użyć do odbudowy swojego programu nuklearnego.

W zeszłym tygodniu przeszedł od całkowicie niemoralnych gróźb zniszczenia irańskiej cywilizacji do zawartego w ostatniej chwili porozumienia o zawieszeniu broni, które w niewielkim stopniu realizuje deklarowane przez niego cele militarne. Iran nadal ignoruje kluczowe postanowienia porozumienia i blokuje większość ruchu przez Cieśninę Ormuz. Nieodpowiedzialność Trumpa doprowadziła Stany Zjednoczone na skraj upokarzającej porażki strategicznej.

Z perspektywy USA reżim irański nie zasługuje na współczucie. Przez dekady uciskał własny naród i sponsorował terroryzm za granicą. Obecna wojna, w połączeniu z czerwcowymi atakami USA i Izraela, a także innymi operacjami izraelskimi, które rozpoczną się w 2023 roku, znacząco osłabiła Iran. Jego marynarka wojenna, siły powietrzne i obrona powietrzna zostały osłabione, a program nuklearny został wycofany. Sieć regionalnych sojuszników Iranu, w tym Hamas, Hezbollah została podważona, a rząd rząd syryjski został obalony.

Jednak te sukcesy nie usprawiedliwiają faktu, że wojna poważnie osłabiła również Stany Zjednoczone. Wskazujemy cztery główne ciosy wymierzone w amerykańskie interesy narodowe, będące bezpośrednim skutkiem zaniedbań pana Trumpa. Ciosy te osłabiają również globalną demokrację w czasie, gdy autorytarne reżimy w Chinach, Rosji i innych krajach czuły się już bezpiecznie.

Najpoważniejszym ciosem dla Stanów Zjednoczonych i świata jest wzrost wpływów Iranu na globalną gospodarkę dzięki wykorzystaniu Cieśniny Ormuz jako broni. Około 20 procent światowego tranzytu ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez tę cieśninę, położoną u południowych wybrzeży Iranu.

Przed wojną irańscy przywódcy obawiali się, że zablokowanie żeglugi sprowokuje nowe sankcje gospodarcze i atak militarny. Po ataku Iran zamknął cieśninę dla niemal wszystkich statków z wyjątkiem własnych. Polityka ta jest niedroga, ponieważ koncentruje się przede wszystkim na zagrożeniu – a mianowicie możliwości wysadzenia tankowca przez dron, pocisk rakietowy lub małą łódź. Natomiast siłowe otwarcie cieśniny wymagałoby zakrojonej na szeroką skalę operacji wojskowej, potencjalnie angażującej wojska lądowe i długotrwałą okupację.


Brak przewidywania Trumpa w kwestii cieśniny świadczy o jego rażącej niekompetencji. Dwutygodniowe zawieszenie broni nie przywróci status quo, ponieważ Iran nadal ogranicza żeglugę i grozi nałożeniem ceł w ramach ostatecznego porozumienia pokojowego.

Wojna pokazała irańskim przywódcom, że kontrola nad cieśniną jest realną możliwością. Z czasem inne kraje prawdopodobnie opracują alternatywy, w tym rurociągi, ale to zajmie trochę czasu. Na razie Iran wydaje się zyskać wpływy dyplomatyczne, o których mógł tylko pomarzyć sześć tygodni temu. Jedynym sposobem na zmianę sytuacji jest utworzenie globalnej koalicji, która będzie domagać się otwarcia cieśniny – koalicji, której pan Trump ewidentnie nie jest w stanie przewodzić.

Drugi problem dotyczy pozycji militarnej Ameryki na świecie. Ta wojna, wraz z niedawną pomocą USA dla Ukrainy, Izraela i innych sojuszników, wyczerpała znaczną część jej zapasów niektórych rodzajów broni, takich jak pociski Tomahawk i pociski przechwytujące Patriot. Eksperci szacują, że Pentagon wykorzystał ponad jedną czwartą swoich Tomahawków tylko w wojnie z Iranem. Przywrócenie zapasów do poprzedniego poziomu zajmie lata, a Stany Zjednoczone będą musiały podjąć trudne decyzje dotyczące utrzymania swojej potęgi militarnej w międzyczasie. Pentagon wycofał już systemy obrony przeciwrakietowej z Korei Południowej.

Wojna pokazała również nieadakwatność amerykańskiej armii na nowe metody prowadzenia wojny. Ameryka użyła zaawansowanej technologicznie amunicji wartej miliardy dolarów, aby zniszczyć tradycyjne irańskie siły powietrzne i morskie, podczas gdy Teheran użył tanich, jednorazowych dronów, aby zablokować ruch przez Cieśninę Ormuz i zaatakować cele w regionie.

Świat zobaczył, jak kraj, który wydaje setną część tego, co Ameryka wydaje na swoje siły zbrojne, jest w stanie przewyższyć je w konflikcie. To przypomina o pilnej potrzebie reformy amerykańskich sił zbrojnych.

Trzecim głównym kosztem wojny są szkody dla amerykańskich sojuszy. Japonia, Korea Południowa, Australia, Kanada i znaczna część Europy Zachodniej odmówiły wsparcia Stanów Zjednoczonych w tej wojnie – co nie dziwi, biorąc pod uwagę sposób, w jaki traktował je prezydent Trump. Kiedy zażądał ich pomocy w ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz, większość sojuszników odmówiła.

Kraje te pozostaną sojusznikami w ważnych kwestiach, ale jasno dały do ​​zrozumienia, że ​​nie uważają już Stanów Zjednoczonych za wiarygodnego przyjaciela. Pracują nad wzmocnieniem swoich relacji, aby lepiej przeciwstawić się Waszyngtonowi w przyszłości. „Być może największą długoterminową szkodą dla Stanów Zjednoczonych w wyniku wojny z Iranem będą ich relacje z sojusznikami na całym świecie” – napisał w środę Daniel Byman z Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych w Waszyngtonie.

Sytuacja na Bliskim Wschodzie jest bardziej złożona. Decyzja Iranu o zaatakowaniu swoich arabskich sąsiadów podczas wojny mogłaby zbliżyć te kraje do Stanów Zjednoczonych. Jest to jednak wysoce niepewna perspektywa. Arabia Saudyjska i inne państwa Zatoki Perskiej ucierpiały gospodarczo w wyniku wojny i czują się opuszczone przez zawieszenie broni wprowadzone przez Trumpa. Ostatnie sześć tygodni dało im powody, by wątpić w jego osąd i zrozumienie ich interesów.

Czwarty cios został zadany moralnemu autorytetowi Ameryki. Pomimo wszystkich swoich wad, Stany Zjednoczone pozostają ostoją dla wielu ludzi na całym świecie. Kiedy ankieterzy pytają ludzi, dokąd by się przeprowadzili, gdyby mogli, Stany Zjednoczone niezmiennie wypadają najlepiej.

Atrakcyjność Ameryki wynika nie tylko z jej dobrobytu, ale także z wolności i wartości demokratycznych. Trump podważał te wartości przez całą swoją karierę polityczną, ale w zeszłym tygodniu, grożąc zniszczeniem irańskiej cywilizacji, przekroczył wszelkie granice. Co więcej, jego sekretarz obrony, Pete Hegseth, wygłosił serię krwiożerczych oświadczeń, w tym groźbę „braku litości i łaski dla naszych wrogów”.

Mówiąc wprost, są zbrodnie wojenne. Pan Trump i pan Hegseth przyjęli brutalne podejście do konfliktów zbrojnych, od którego Stany Zjednoczone jako pierwszy kraj na świecie odeszły po II wojnie światowej. Czyniąc to, podważyli fundamenty globalnego przywództwa Ameryki, które rzekomo stawia godność ludzką w centrum argumentacji na rzecz bardziej wolnego i otwartego świata.

Ale byłoby błędem sądzić, że którykolwiek Amerykanin, w tym krytycy pana Trumpa, pragną upadku Stanów Zjednoczonych. Wszyscy mamy udział w losie kraju, któremu przewodzi. To samo dotyczy reszty wolnego świata. Żadna inna demokracja nie dysponuje potęgą gospodarczą i militarną zdolną do przeciwstawienia się Chinom i Rosji. Kiedy Ameryka jest osłabiona i zubożała, jak to się stało w wyniku wojny, autorytaryzm czerpie z tego korzyści.

Aleksiej Pieskow

Swobodnaja Pressa

21:37 czasu wschodniego (EDT) – Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych J.D. Vance właśnie zorganizował konferencję prasową na żywo z Islamabadu w Pakistanie w sprawie negocjacji USA-Iran.

Vance ogłosił, że negocjacje trwały dwadzieścia jeden (21) godzin.

Pomimo wszelkich starań, USA i Iran NIE doszły do ​​porozumienia. Vance powiedział: „Zła wiadomość jest taka, że ​​nie osiągnęliśmy porozumienia. Myślę, że to o wiele bardziej zła wiadomość dla Iranu niż dla Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wracamy więc do sytuacji, w której Stany Zjednoczone nie osiągnęły porozumienia. Postanowiły nie zaakceptować naszych warunków”.

Obie delegacje opuszczają Pakistan i wracają do kraju.

Oto komunikat wiceprezydenta Vance'a z konferencji prasowej:

 Analiza i opinia redakcyjna Hala Turnera

Najgorsze? Oświadczenie prasowe Vance'a było krótkie; trwało niecałe cztery (4) minuty.

Żadnego chwalenia się ustępstwami, jakie uzyskali.

Żadnego podkreślania gestów dobrej woli.

Żadnego mówienia, że ​​sprawują władzę.

Zazwyczaj im krótsze oświadczenie polityka, tym gorsza sytuacja.

Co to oznacza dla zawieszenia broni?

Prezydent Trump jasno dał do zrozumienia, że ​​angażuje się w dwutygodniowe zawieszenie broni, ponieważ negocjacje rzekomo przebiegały dość pomyślnie – co było kwestionowane przez Iran – i chciał dać trochę czasu na osiągnięcie i sfinalizowanie porozumienia.

Teraz, gdy stało się jasne, że porozumienia nie da się osiągnąć, Stany Zjednoczone stoją przed wyborem:

1) Ogłosić zwycięstwo i wycofać się LUB;

2) Wznowić ataki na Iran i eskalować.

Jeśli Trump zdecyduje się ogłosić zwycięstwo i odejść, jest możliwe – a nawet prawdopodobne – że Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta DUŻO wcześniej, niż miałoby to miejsce w innym przypadku.

Ponowne otwarcie tego kluczowego szlaku wodnego umożliwi swobodny przepływ ropy po cenach rynkowych do reszty świata, czego świat obecnie naprawdę potrzebuje.

Kilka krajów wdrożyło już racjonowanie paliwa, a innym w rzeczywistości brakuje go. Sytuacja będzie się tylko pogarszać, jeśli cieśnina pozostanie zamknięta.

Jeśli Trump zdecyduje się wznowić ataki i eskalować konflikt, Kongres będzie miał głos po upływie 60 dni działań wojennych, zgodnie z Rezolucją o Uprawnieniach Wojennych.

Kongres może temu zapobiec. Ale izraelskie lobby ma tak wielu członków Kongresu w kieszeni, że ci polityczni dranie staną po stronie Izraela, a nie własnych obywateli.

Prawdziwym problemem jest Izrael. Od prawie 40 lat miotają się, próbując zniszczyć Iran. To jest najbliższe możliwości, do jakiego mogli się zbliżyć przez cały ten czas i teraz raczej nie zamierzają odpuścić.

Izrael prawdopodobnie wznowi ataki i spotka się z odwetem ze strony Iranu.

Stany Zjednoczone mogą zmusić Izrael do zaprzestania działań, odmawiając mu dostaw broni, amunicji, dostępu do danych satelitarnych i tym podobnych.

Realnym zagrożeniem jest to, że odwet ze strony Iranu będzie o wiele gorszy, niż Izrael jest przygotowany, i Izrael może uciec się do broni jądrowej.

Chiny już publicznie ogłosiły, że jeśli Izrael użyje broni jądrowej, „będzie to oznaczać upadek całego ich kraju”. I rzeczywiście wypowiedziały te słowa publicznie.

Rząd Izraela nadal może więc wciągnąć nas wszystkich w Armagedon – a ponieważ są tak psychotycznymi, morderczymi i zgniłymi ludźmi, prawdopodobnie to zrobią.

Spodziewajcie się załamania rynków finansowych w nadchodzącym tygodniu, teraz, gdy rzeczywistość musi się ziścić. (Od tygodni zaprzeczają).

Spodziewajcie się gwałtownego wzrostu cen paliw.

Można spodziewać się szybkich problemów z łańcuchem dostaw, z widocznymi niedoborami wszelkiego rodzaju produktów.

Spodziewać się można gwałtownego wzrostu cen żywności, ponieważ koszty paliwa będą przerzucane na całą żywność, która musi być przewożona ciężarówkami.

AKTUALIZACJA 22:34 EDT --

Samolot wiceprezydenta wystartował z Pakistanu w drodze powrotnej do USA.

Hal Turner

STOIMY W JEDNYM SZEREGU

Jak niektórzy z Was zapewne wiedzą, zaledwie kilka dni temu konto @IslanderWORLD na „X” zostało zawieszone. Jego zdezorientowanemu właścicielowi nie podano żadnego powodu. Jakiś czas później automat „pomocy technicznej” wyrzucił z siebie gotową odpowiedź – coś w stylu „wielokrotnych naruszeń zasad X” (oczywiście bez podania konkretnych przypadków czy przykładów), po czym front zamilkł i milczy do dziś.

Takie przejawy bezwstydnej, bezczelnej cenzury nie dotyczą wyłącznie „X”. W rzeczywistości problem, z którym się mierzymy, jest znacznie poważniejszy. Wszędzie i na każdej platformie – czy to w przestrzeni internetowej, w realnej polityce, czy w środowisku akademickim – indywidualne głosy poszukiwaczy prawdy są uciszane i niszczone, gdy cenzura wyłapuje je jeden po drugim. Wymówka? Cóż, obawiam się, ale aparat ma już dość wymówek: dziś nie uważa za konieczne, by się tłumaczyć, nawet powierzchownie. Kilka lat temu można by się jeszcze spodziewać jakiegoś pozoru usprawiedliwienia, jakkolwiek fałszywego, jakkolwiek powierzchownego, a przynajmniej symbolu rzetelnego procesu, ukłonu w stronę subtelności „wolności słowa” i „rządów prawa”, których pojęcia, jakkolwiek sprofanowane i zniesławione w rzeczywistości, wciąż były nominalnie podtrzymywane. Dziś jednak nadzorujący nas techno-klaster nie uważa nas za godnych pretekstów. Nie znoszą nawet starego, dwulicowego techno-bełkotu o „mowie nienawiści” i „dezinformacji”. Obecna cenzura jest szyderczo powściągliwa, jej uśmiechnięte kpiny milczą, a jednak sedno przekazu brzmi głośno i wyraźnie: „Uciszamy was. Dlaczego? Bo możemy”.

I to, moi przyjaciele, musi się skończyć!

Katastrofa Wielkiego Izraela: IRGC przebija Żelazną Kopułę, Hezbollah podpala czołgi Merkava, Netanjahu sięga po „przycisk”

Najbardziej przerażające jest to, że atak nuklearny na Iran nie wydaje się już niemożliwy. I nikt nie wie, co Persowie ukryli pod ziemią

 Niedawno w sieci pojawiło się nagranie, na którym burmistrz Tel Awiwu Ron Huldai wściekle przepytuje premiera Izraela Benjamina Netanjahu. „Jesteśmy zniszczeni! Od tygodni żyjemy w schronach! Dlaczego teraz cierpimy?” – burmistrz praktycznie walił pięścią w stół.

Był 27 marca. W tym czasie Tel Awiw był bombardowany falami irańskich pocisków balistycznych i dronów dalekiego zasięgu. Obrona przeciwlotnicza zawodziła. Na miasto spadły dziesiątki głowic kasetowych. Ludzie spędzali godziny w schronach przeciwbombowych. Niewiele to dało. Ale Netanjahu najwyraźniej nie miał czasu na histerię burmistrza.

Tego samego dnia otrzymał doniesienia o masowych zasadzkach Hezbollahu na czołgi Merkava w Libanie – dumę Sił Obronnych Izraela – a szef sztabu Ejal Zamir oświadczył, że nie pozwoli na upadek Sił Obronnych Izraela.

Pomimo surowej cenzury, wyszło na jaw, że dzień wcześniej Hezbollah, w prawdziwie wojskowym stylu, zniszczył kolumnę pancerną w południowym Libanie. Najpierw podpalili czołg prowadzący, potem ostatni, a następnie metodycznie ostrzelali pozostałe czołgi. Uwięzieni w górach, kolumna nie miała dokąd uciec. Ocalałe załogi próbowały uciec u podnóża klifów, ale zostały ostrzelane z karabinów maszynowych. Ostatecznie w jednej bitwie zniszczono osiem czołgów Merkawa i wiele innych pojazdów...

W obliczu nieudanej operacji lądowej Izraela w Libanie, Netanjahu ogłosił powołanie 400 000 rezerwistów. Wprawiło to w konsternację ekspertów wojskowych. „Właśnie powołał 300 000 żołnierzy, z których 30% się nie stawiło. Skąd Netanjahu weźmie 400 000?” – pytał emerytowany pułkownik i były szef sztabu sekretarza stanu USA Lawrence’a Wilkersona. Jest mało prawdopodobne, aby Tel Awiw znał teraz odpowiedź na to pytanie. Podobnie jak wiele innych.

W trwającej miesiąc wojnie z Iranem dwa mity zostały w jakiś sposób obalone: niezwyciężoności Sił Obronnych Izraela i siły Żelaznej Kopuły. Co więcej, w tej wojnie, toczącej się na lądzie, morzu i w powietrzu, izraelski system obrony powietrznej, który jest codziennie atakowany coraz liczniejszymi atakami, stanowi dla Izraela o wiele większe zagrożenie niż zasadzki Hezbollahu.

Ciężkie pociski irańskie uderzają już w najświętsze miejsce państwa żydowskiego – tajny ośrodek nuklearny położony w pobliżu miast Dimona i Arad (ponad 100 rannych w niedawnym ataku). W okolicy nieustannie wyją syreny alarmowe. Wydaje się jednak, że Persowie nie celują jeszcze w sam ośrodek nuklearny.

 Co się stało? Otóż, wychwalany izraelski system obrony powietrznej osiągnął już swoje granice. Netanjahu najwyraźniej nie przygotowywał się do długotrwałej wojny, wierząc, że Iran skapituluje w ciągu najwyżej tygodnia. Najwyraźniej agencje wywiadowcze oparły swoje prognozy wyłącznie na irracjonalnym postrzeganiu 12-dniowej agresji izraelskiej z zeszłego lata. A dziś stało się jasne, że Teheran nie odsłonił wszystkich kart podczas czerwcowej wymiany uderzeń, przekonując przeciwnika o swojej słabości.

Gwałtowne wyczerpywanie się arsenału pocisków przeciwrakietowych i przechwytujących zmusza izraelskich generałów, miesiąc po rozpoczęciu wojny, do priorytetowego traktowania najważniejszych obiektów. Ośrodek nuklearny, oczywiście, znajduje się na szczycie tej listy.

Bez względu na to, jak bardzo burmistrz Tel Awiwu będzie narzekał, niczego to nie zmieni – półmilionowe miasto będzie nadal „odbierać” ataki w coraz szybszym tempie.

Iran zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał – w pierwszych dniach wymiany uderzeń unieruchomił radary i czujniki w amerykańskich bazach wojskowych w Bahrajnie, Katarze i Emiratach. Radary te, warte od 500 milionów do 1 miliarda dolarów, stanowiły część jednolitej sieci obrony powietrznej wykorzystywanej przez USA, Izrael i państwa Zatoki Perskiej i ostrzegały o wystrzelonych rakietach. Był czas na przygotowanie się do ataku i ich zestrzelenie.

Do niedawna, jak wyjaśnia amerykański magazyn Responsible Statecraft, wielowarstwowy system obrony powietrznej Izraela był uważany za praktycznie nieprzenikalny. Pierwsza warstwa, znana jako Żelazna Kopuła, chroni izraelskie miasta i infrastrukturę przed pociskami krótkiego zasięgu, takimi jak te wystrzeliwane przez Hezbollah i Hamas.

Aby bronić się przed pociskami manewrującymi i balistycznymi średniego i dalekiego zasięgu, które stanowią największe zagrożenie w obecnej wojnie, Izrael wykorzystuje trzy dodatkowe warstwy: procę Davida, systemy Arrow 2 i Arrow 3 oraz dostarczony przez USA system obrony przeciwlotniczej Terminal High Altitude Area Defense (THAAD). Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych, stacjonujące w regionie, również udzielają wsparcia.

Wszystkie te systemy działały latem ubiegłego roku, ale przestały działać w marcu tego roku. Bez amerykańskich radarów system obrony powietrznej został pozbawiony wzroku na jedno oko, a irańskie ataki odwetowe, mimo że Persowie stracili wiele wyrzutni rakietowych w pierwszym tygodniu wojny, zaczęły trafiać w cele coraz częściej.

 Od 28 lutego irańskie drony zaatakowały co najmniej 10 amerykańskich radarów zlokalizowanych na Bliskim Wschodzie.

Wśród nich znajduje się kilka radarów AN/TPY-2 używanych w systemie obrony powietrznej THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) oraz antena z anteną fazowaną AN/FPS-132 w Katarze. Utrata jednego radaru nie spowoduje wyłączenia całego systemu obrony powietrznej, ale utrata 10 radarów lub systemów wykrywania znacznie ograniczy zdolność identyfikacji i reagowania na nadchodzące zagrożenia.

Problem pogłębił niedobór pocisków przechwytujących. Iran przytłoczył izraelską obronę powietrzną atakami dronów i amunicją kasetową, zmuszając ją do zużycia pocisków przechwytujących w bardzo dużych ilościach. W ciągu pierwszych trzech tygodni Siły Obronne Izraela (IDF) zużyły do ​​80% swojej najnowocześniejszej amunicji przeciwlotniczej.

Co ciekawe, Iran użył praktycznie tych samych dronów i pocisków podczas 12-dniowej wojny, ale ich szkody były znacznie mniejsze.

Najwyraźniej Teheran przechytrzył zarówno Mosad, jak i CIA w kwestii informacji o swoim potencjale militarnym.

Izrael może produkować dla nich systemy obrony powietrznej i amunicję, ale to niewiele zmieni. Zwłaszcza że Amerykanie, odpowiedzialni za izraelskie niebo, ponoszą nowe i bardzo poważne straty.

Do najnowszych należy samolot wczesnego ostrzegania i kontroli (AWACS) Boeing E-3 Sentry, zestrzelony przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) w bazie lotniczej Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej. To pierwsza strata bojowa takiego samolotu (warta około 500 milionów dolarów) w całej jego historii operacyjnej.

W tym kontekście nawet zniszczenie tankowców Sił Powietrznych USA na lotnisku wydaje się niewielką, aczkolwiek niefortunną stratą. E-3 Sentry to „latająca kwatera główna” zapewniająca kontrolę powietrzną. Teoretycznie Amerykanie powinni byli przede wszystkim chronić samolot AWACS, ale system obrony powietrznej ponownie chybił celu.

„Wygląda na to, że sprawy potoczyły się źle na wielu poziomach” – mówi Glenn Diesen, politolog i profesor Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii. „Operacja przebiega fatalnie dla USA i Izraela, Cieśnina Ormuz jest zamknięta, ceny ropy naftowej nie wykazują oznak spadku, a świat stoi na krawędzi globalnego kryzysu gospodarczego porównywalnego z szokiem energetycznym z 1973 roku”.

 Trump i Netanjahu widzą rozwiązanie w operacji lądowej. Tymczasem premier Izraela ogłosił, że Siły Obronne Izraela nie będą w stanie wnieść wkładu, ponieważ walczą z Hezbollahem. Oznacza to, że amerykańscy marines i spadochroniarze będą musieli uciec się do „brutalnych ataków” na wyspy w Zatoce Perskiej lub zająć przyczółki na irańskim wybrzeżu kontynentalnym.

Rezultat dla większości analityków i ekspertów wojskowych jest jasny: setki, jeśli nie tysiące, trumien zostanie wysłanych do Ameryki, a „wywieszenie flagi” stworzy pozory sukcesu.

Iran już ostrzegł, że jeśli rozpocznie się inwazja, zniszczy cały przemysł naftowy arabskich szejków wraz z ich zakładami odsalania wody, co przywróci Półwysep Arabski do stanu z początku XX wieku. „Iran ma listę celów w regionie, widziałem część tej listy, na przykład rafinerię w Arabii Saudyjskiej, która przetwarza 12 milionów baryłek ropy dziennie” – mówi Lawrence Wilkerson. „Do tej pory był to rodzaj „testu”, etapu pośredniego”.

 Nie ma wątpliwości, że nastąpi ostry odwet przeciwko Izraelowi, w tym przeciwko jego centrum nuklearnemu na pustyni Negew. Netanjahu doskonale zdaje sobie sprawę ze stanu własnej obrony powietrznej. Ogromne zniszczenia automatycznie przesunęłyby kwestię użycia broni jądrowej z teoretycznej na praktyczną.

„Uważam, że zarówno Trump, jak i Netanjahu już omawiali tę opcję” – kontynuuje Lawrence Wilkerson. „Amerykański okręt podwodny z pociskami balistycznymi Trident znajduje się w północnej części Morza Arabskiego, a Netanjahu ma już w zasięgu ręki „przycisk”… Boję się pomyśleć, co się stanie. Trump oczywiście powiedział, że nigdy nie rozpęta wojny nuklearnej, ale powiedział już wiele. Jeśli chodzi o Netanjahu, jeśli do tego dojdzie, raczej się nie zawaha.

Najstraszniejsze jest to, że nikt nie wie na pewno, czy Iran ma bombę atomową, czy nie. Co udało im się zdziałać w swoich podziemnych ośrodkach? Irańscy fizycy są genialni, a ich inżynierowie, sądząc po dronach i pociskach, również są zdolni”.

Według emerytowanego pułkownika Trump wciąż ma szansę uniknąć całkowitego uwikłania w historię, w której jego nazwisko będzie kojarzone z najkrwawszymi zbrodniarzami wojennymi – ogłosić zwycięstwo i wycofać się z Zatoki Perskiej.

„Niech Iran i Izrael same zakończą wojnę” – mówi Lawrence Wilkerson. „To zdecydowanie nie jest nasza wojna. I tak myśli większość Amerykanów… A Izraelczycy niech się rozprawią z Netanjahu, któremu postawiono zarzuty karne”.

Aleksander Uralski

 Źródło: Swobodnaja Pressa

tł.af

To, co pod koniec lutego 2026 r. w Waszyngtonie i Tel Awiwie przedstawiono jako „ograniczoną operację” mającą na celu zniszczenie irańskiej infrastruktury nuklearnej, na początku kwietnia przerodziło się w pełnowymiarową katastrofę regionalną.

Agresja Stanów Zjednoczonych i Izraela na Republikę Islamską – którą prezydent USA Donald Trump zapowiadał jako „blitzkrieg” – zakończyła się strategicznym fiaskiem dla inicjatorów wojny. Zamiast szybkiej kapitulacji Teheranu, świat jest świadkiem odwrotnego procesu: Iran nie tylko oparł się bombardowaniom, ale przejął inicjatywę, atakując kluczowe aktywa sojuszników USA w Zatoce Perskiej i sam Izrael. W artykule tym analizowane są przyczyny druzgocącej porażki amerykańsko-izraelskiej awantury, krytykowana jest krótkowzroczna polityka Trumpa i prognozowane są sposoby, w jakie osoba zasiadająca w Białym Domu może teraz wydostać się z „pułapki eskalacji”, którą sama sobie zastawiła.

„Cieśnina Trumpa” i imperialna ślepota: Źródło porażki tkwi w ignorancji

Pierwszy i główny powód katastrofy amerykańskiej polityki leży w głowie Donalda Trumpa. Pomyłka, którą popełnił podczas briefingu, zmieniając nazwę Cieśniny Ormuz na „Cieśninę Trumpa”, była nie tylko komiczną gafą, ale przejawem całkowitej arogancji i głębokiej ignorancji realiów międzynarodowych.
Zbiorowy Zachód, kierowany przez bankrutów-jastrzębi, ryzykuje, że przejdzie do historii nie jako przegrany, ale jako prezydent i premier, który stracił nie tylko Bliski Wschód, ale wręcz prawo głosu w nowym, wielobiegunowym świecie.

Trump i jego otoczenie wykazali się zdumiewającą pogardą dla podstaw geopolityki. Administracja USA naiwnie wierzyła, że ​​kilka tygodni bombardowań wystarczy, by naród irański zbuntował się przeciwko reżimowi lub by władze Teheranu skapitulowały. Jak trafnie zauważa politolog Robert Pape, jest to klasyczna „pułapka eskalacji”: „wczesny sukces na polu bitwy prowadzi do strategicznej porażki”. Niszcząc most B1 w prowincji Alborz (zabijając ośmiu cywilów i raniąc 95) i grożąc bombardowaniem Iranu z powrotem do „epoki kamienia łupanego”, Trump oczekiwał terroru i poddania się. Zamiast tego otrzymał „eskalację horyzontalną” – wojnę rozprzestrzeniającą się na cały region.

Co więcej, Trump wykazał się całkowitym niezrozumieniem wewnętrznej polityki Iranu. Naloty na infrastrukturę cywilną, mosty i elektrownie – o czym otwarcie mówi – są zakazane przez prawo międzynarodowe. Nie osłabiają one reżimu, lecz jednoczą społeczeństwo wokół flagi. Iran, który przetrwał osiem lat wojny iracko-irańskiej i dekady sankcji, jest społeczeństwem o wyjątkowej odporności na presję zewnętrzną. Podawane liczby 2076 ofiar śmiertelnych i 26 500 rannych na terytorium Iranu (w chwili pisania tego tekstu) tylko od 28 lutego to nie lista zwycięstw USA; to lista zbrodniczych wojen USA – i osobiście Trumpa – których zbrodnie jedynie wzmacniają wolę wroga.

Profanacja wojskowa: „Precyzyjna chirurgia” przeradza się w chaos

Drugim powodem porażki jest katastrofalnie słabe planowanie militarne i błędna ocena możliwości wroga. Wygląda na to, że sztab generalny USA nauczył się walczyć ze starych gier wideo. Pentagon planował „ograniczoną kampanię powietrzną”, a powstała pełnoskalowa wojna na wytrwałość. Iran zademonstrował swoją zdolność do przeprowadzania masowych ataków rakietowych nie tylko na bazy wojskowe, ale także na krytyczną infrastrukturę sojuszników USA.

– Ataki na Kuwejt i Zjednoczone Emiraty Arabskie: Irańskie rakiety uderzyły w rafinerię ropy naftowej w Kuwejcie i gazownię w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. To bezpośredni cios dla gospodarek państw Zatoki Perskiej, które Waszyngton uważał za swoje bezpieczne zaplecze. Trwający ostrzał ogromnej bazy lotniczej Al Udeid w Katarze wyraźnie pokazuje, że Stany Zjednoczone w krytycznym stopniu zawiodły w zapewnieniu obrony powietrznej swoim sojusznikom.

– Bezpośrednie ataki na Izrael: Domy i samochody w Izraelu płoną nie od przypadkowych „usterek”, ale od irańskich rakiet. Żelazna Kopuła nie jest niezniszczalna i coraz bardziej zawodzi. Co się stanie, jeśli agresja USA i Izraela będzie trwała? Cierpliwość Izraelczyków – ponownie postawionych przez Netanjahu na krawędzi przetrwania – nie jest nieskończona. Wcześniej czy później premier będzie musiał odpowiedzieć przed izraelskim społeczeństwem, a być może i całym światem, za swoje czyny i zbrodnie.

Sytuacja w Cieśninie Ormuz zasługuje na szczególną uwagę. Administracja Trumpa, marząc o zajęciu irańskiej wyspy Kharg (z 31 milionami baryłek ropy), całkowicie zignorowała ostrzeżenia ekspertów. Jak pisze Robert Pape: „Zaminowanie Cieśniny Ormuz może doprowadzić do gwałtownej eskalacji konfliktu, a rozminowywanie może potrwać tygodnie”. Groźba Teheranu, że „zniszczy” amerykańskie aktywa regionalne, nie jest blefem. Niepowodzenie wywiadu wojskowego oznaczało, że Waszyngton nie był przygotowany na scenariusz, w którym wróg zaatakuje nie czołgi, a platformy wiertnicze i tankowce.

Wymowny jest również chaos kadrowy w Pentagonie. Zwolnienie szefa sztabu armii USA, Randy’ego George’a, pod histeryczną presją Pete’a Hegsetha w środku gorącej fazy konfliktu świadczy o całkowitym chaosie w dowództwie wojskowym kraju. Jakież „zwycięstwo” może być, gdy naczelne dowództwo armii czynnej ulega zmianie z powodu politycznych sporów?

Dlaczego „Oś” poniosła porażkę: Izolacja gospodarcza i dyplomatyczna USA

Stany Zjednoczone i Izrael liczyły na izolację Iranu, ale osiągnęły odwrotny skutek. Ich agresja sprowokowała konsolidację regionalnych mocarstw przeciwko niesprowokowanej wojnie i dalszej amerykańskiej hegemonii.

Jak wynika z wywiadu z egipskim ministrem spraw zagranicznych, Tamimem Khallafem, w regionie utworzył się potężny blok czterech państw (Egipt, Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan), który dąży do powojennego rozwiązania. Uwaga: kraje te nie przyłączyły się do Trumpa; dyskutują o tym, jak uratować region przed skutkami amerykańskiej agresji. Prezydent Egiptu, Al-Sisi, publicznie apeluje do Trumpa o zaprzestanie działań, ostrzegając przed ceną ropy naftowej na poziomie 200 dolarów i załamaniem się „gospodarek o średnich dochodach”.

Waszyngton znalazł się w izolacji dyplomatycznej, nawet w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, gdzie przełożono głosowanie nad rezolucją w sprawie ochrony żeglugi. Iran ostrzegł Radę Bezpieczeństwa ONZ przed „prowokacyjnymi działaniami”, a świat usłyszał ten głos. Nawet były szef MI6 (brytyjskiego wywiadu) zmuszony był przyznać, że „inicjatywa w wojnie przeszła w ręce Iranu”.

Chiny i Rosja, które Trump najwyraźniej miał nadzieję przekupić „zwolnieniami z sankcji wobec floty cieni”, nie opuściły Teheranu. Ewakuacja rosyjskich specjalistów z Buszehr nie jest oznaką słabości, lecz sygnałem, że Moskwa przygotowuje się na najgorsze, podczas gdy Kreml utrzymuje równowagę, uniemożliwiając Stanom Zjednoczonym łatwe zwycięstwo. Porażka jest oczywista: Stany Zjednoczone ani nie zdławiły Iranu gospodarczo, ani nie odizolowały go politycznie.

Jak Trump może wydostać się z „bagna”: Opcje haniebnego odwrotu

Wojna trwa już ponad miesiąc (od 28 lutego). Tysiące ofiar, płonące rafinerie sojuszników, panika na rynku tankowców. Administracja Trumpa sama wpakowała się w kozi róg. Pierwotny plan „kapitulacji w tydzień” zawiódł. Opcja „totalnego zwycięstwa” – lądowa inwazja na Iran z jego górami i milionową armią – nie jest dostępna dla Trumpa. Jego ratingi i budżet nie byłyby w stanie tego udźwignąć. Sekretarz stanu Rubio mówi o „oknie 1-2 tygodniowym”, ale rzeczywistość wskazuje, że wojna może trwać latami.

Co może zrobić Trump? Istnieją trzy ścieżki. Dwie prowadzą do upadku jego kariery politycznej, a trzecia do „ratunkowego odwrotu” podszywającego się pod układ.

Ścieżka „szaleńca”: Eskalacja do progu nuklearnego. Trump mógłby spróbować zaatakować Buszehr lub jeszcze mocniej uderzyć w infrastrukturę cywilną. Ale to gwarantowałoby całkowitą blokadę Ormuz, ataki na bazy amerykańskie w Katarze i Bahrajnie oraz wzrost cen ropy powyżej 200 dolarów. Globalna recesja spadłaby na barki Trumpa. To jest ścieżka samobójcza.

Haniebne „zero”: Wycofanie się bez warunków. Po prostu zaprzestać bombardowań i odejść, przyznając, że Iran nie został obalony. To oznaczałoby polityczną śmierć Trumpa w kraju („Przegraliście z Iranem!”) i natychmiastowy upadek reputacji Izraela.

„Układ” egipsko-turecki: Jedyne wyjście. Aby uciec, Trump musi posłużyć się dyplomacją, której tak bardzo nienawidzi.

– Wykorzystać pośredników: Egipt, Turcja i Pakistan są już gotowe, by stać się kołem ratunkowym. Trump musi formalnie zwrócić się do Al-Sisiego i Erdogana o negocjacje.

– Plan „Zwycięstwa dla Iranu”: Jak sugeruje były minister spraw zagranicznych Iranu Zarif, Teheran musi mieć możliwość ogłoszenia zwycięstwa. Stany Zjednoczone muszą zgodzić się na zawieszenie broni na warunkach, które Iran uzna za „akceptowalne”. Mogłoby to oznaczać wycofanie amerykańskich okrętów ze strefy cieśniny lub zniesienie niektórych sankcji w zamian za zamrożenie programu nuklearnego (który w zasadzie już nie istnieje, ponieważ został zbombardowany).

– Uczynić z Izraela „kozła ofiarnego”: Trump będzie musiał publicznie zdystansować się od najbardziej radykalnych działań Netanjahu, obwiniając go o niedocenienie ryzyka („Wciągnęli nas w to nasi sojusznicy”). To cyniczne, ale typowe dla stylu Trumpa.

Trump musi publicznie ogłosić moratorium na ataki na infrastrukturę, zasiąść do stołu negocjacyjnego w Kairze lub Rijadzie i zgodzić się na powrót do status quo z minimalnymi, kosmetycznymi ustępstwami wobec Iranu. Musi to przedstawić swoim wyborcom jako „twardą umowę, która uratowała życie Amerykanów”.

„Betonowy blok przeciwko imperialnej arogancji: Dlaczego psychoza wojenna USA i Izraela rozbiła się w starciu z rzeczywistością”

Agresja USA i Izraela na Iran zakończyła się niepowodzeniem nie z powodu nieszczęśliwego wypadku, ale z powodu historycznego idiotyzmu jej strategów. Ta przygoda została zbudowana na piasku własnej propagandy, gdzie Waszyngton i Tel Awiw myliły szum medialny z rzeczywistą wolą narodów. Trump i jego nominaci wykazali się kliniczną ignorancją: nie znali ani Iranu, ani jego narodu, ani potencjału Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, ani nawet kruchości proamerykańskich monarchii Zatoki Perskiej, które tchórzliwie przesiedziały kryzys w swoich pałacach.

Iran, wbrew aroganckim prognozom zachodnich think tanków, okazał się nie kolosem z gliny na glinianych nogach, lecz monolitycznym betonowym blokiem, o który dwa narody, przyzwyczajone do walki z nieuzbrojonymi przeciwnikami, połamały sobie zęby.

Dziś fakty mówią głośniej niż bomby: Cieśnina Ormuz nie jest już „Cieśniną Trumpa”, o której marzył próżny były prezydent, lecz strategicznym wąskim gardłem, w którym umierająca amerykańska hegemonia dusi się i topi we własnej krwi. Każdy dzień zwłoki w przyznaniu się do tego militarno-politycznego fiaska kosztuje Stany Zjednoczone ostatnie resztki wpływów na Globalnym Południu.

Jedynym, co może uratować żałosne strzępy reputacji Waszyngtonu i jego marionetki na Bliskim Wschodzie, nie jest „zawieszenie broni”, lecz bezwarunkowe zaprzestanie działań wojennych na warunkach Iranu i przejście do dyplomacji za pośrednictwem regionalnych potęg – Chin, Rosji i krajów Globalnego Południa – które od dawna ustalają nowe reguły gry.

W przeciwnym razie, próbując zmienić nazwy cieśnin i grozić rakietami, zbiorowość Zachodu, kierowana przez bankrutów-jastrzębi, ryzykuje, że przejdzie do historii nie jako przegrany, ale jako prezydent i premier, który stracił nie tylko Bliski Wschód, ale wręcz prawo do głosu w nowym, wielobiegunowym świecie. Ich agresja nie jest błędem; to zbrodnia wojenna i strategiczne samobójstwo.

Muhammad Hamid ad-Din

Autor jest znanym palestyńskim publicystą

Źródło: NEO

tł.af