Jonas E. Alexis, starszy redaktor VT Foreign Policy


Bejrut – Wizyta Donalda Trumpa w Pekinie pokazała ograniczenia amerykańskiej zdolności do narzucania swoich warunków, a partnerstwo chińsko-irańskie zostało uznane za jedno z największych wyzwań dla amerykańskiej hegemonii i transformacji na arenie międzynarodowej.
Wizyta prezydenta USA, Donalda Trumpa, w Pekinie stanowiła punkt zwrotny w ujawnianiu skali upadku Ameryki na arenie międzynarodowej. Podczas gdy Trump próbował obwinić za ten upadek swojego poprzednika, Joe Bidena, obserwatorzy zauważyli, że sygnały płynące z wizyty nie były związane z żadną konkretną administracją, lecz odzwierciedlały głębokie transformacje, przed którymi stoją same Stany Zjednoczone wraz z ciągłym wzrostem znaczenia rywalizujących mocarstw międzynarodowych.

Trump udał się do Chin, szukając szybkiego sukcesu, który wzmocniłby jego wizerunek w kraju i zapewnił mu polityczną i medialną amunicję do wykorzystania w USA, ale wrócił bez realnego przełomu w kwestii irańskiej i z ograniczonymi korzyściami w innych kwestiach gospodarczych i politycznych. Wynikało to z faktu, że Pekin odpowiedział na amerykańską presję chłodnym pragmatyzmem, nie oferując żadnych istotnych ustępstw w kwestii swojego stanowiska wobec Teheranu ani swojej pozycji w trwającym konflikcie międzynarodowym. Zamiast tego, starannie utrzymywał relacje z Waszyngtonem w granicach wspólnych interesów.

W ten sposób amerykańska kampania propagandowa promująca ideę zbliżenia Chin ze stanowiskiem USA zaczęła stopniowo słabnąć w obliczu realiów polityki międzynarodowej; nie jest to zaskakujące. Choć wolumen handlu i wymiany gospodarczej między Stanami Zjednoczonymi a Chinami zbliża się do 500 miliardów dolarów, nie neguje to faktu otwartego konfliktu między nimi o równowagę sił. Waszyngton nadal postrzega wzrost znaczenia Pekinu jako największe strategiczne zagrożenie dla jego globalnej hegemonii i praktycznie odrzuca jakąkolwiek formułę równoprawnego partnerstwa w zarządzaniu wpływami międzynarodowymi. Z kolei Chiny uważają, że ich rosnąca waga gospodarcza oraz rozszerzająca się obecność polityczna i technologiczna dają im naturalne prawo do udziału w kształtowaniu porządku globalnego; znajduje to wyraźne odzwierciedlenie w ich dyskursie politycznym, w tym w starannie opracowanych komunikatach protokolarnych towarzyszących wizycie Trumpa, podczas której Pekin chciał kreować się na supermocarstwo.

Jonas E. Alexis, starszy redaktor VT Foreign Policy


Zeszłotygodniowy szczyt Trump-Xi nie przyniósł żadnej dramatycznej deklaracji ani historycznego traktatu – jednak jego znaczenie może okazać się znacznie większe niż jakiekolwiek natychmiastowe rezultaty. To, co wydarzyło się w Pekinie, nie było przełomem politycznym, lecz przełomem w uznaniu: Stany Zjednoczone otwarcie uznały Chiny za równorzędny ośrodek globalnej potęgi. Już samo to stanowi historyczny punkt zwrotny.

Przez dziesięciolecia amerykańskie administracje podchodziły do ​​Chin z założeniem, że Pekin jest albo łatwym do opanowania rywalem, albo państwem, które ostatecznie zintegruje się z kierowanym przez USA porządkiem międzynarodowym na amerykańskich warunkach. Szczyt sugerował coś zasadniczo innego.

Prezydent USA. Donald Trump, zdawał się być zmuszony uznać, że Chiny nie są już po prostu rywalizującym mocarstwem, ale centralnym filarem rodzącego się porządku świata – takiego, którego Waszyngton nie jest w stanie ani odizolować, ani zdominować. Takie było prawdziwe przesłanie szczytu.

Triumf pragmatyzmu

Ani Waszyngton, ani Pekin nie oczekiwały natychmiastowych przełomów. Szczyt w żaden sposób nie miał za zadanie rozwiązać realnie istniejących napięć strukturalnych z dnia na dzień. Jego celem była stabilizacja relacji między dwoma mocarstwami, które coraz bardziej zdają sobie sprawę, że przedłużająca się eskalacja stała się niezwykle kosztowna.

Autor:
Jonas E. Alexis, starszy redaktor VT Foreign Policy

W sensacyjnym sondażu, który media głównego nurtu desperacko próbują ukryć, tylko 33% zarejestrowanych wyborców uważa obecnie Izrael za prawdziwego sojusznika Stanów Zjednoczonych – katastrofalny spadek o 25 punktów procentowych od marca 2026 roku.

Badanie Napolitan News Service przeprowadzone wśród 1000 zarejestrowanych wyborców w dniach 11-12 maja i opublikowane 13 maja przez doświadczonego analityka Scotta Rasmussena. To nie tylko spadek popularności. To sejsmiczna zmiana w amerykańskiej świadomości.

Liczby stają się jeszcze bardziej wymowne: 21% wyborców otwarcie postrzega Izrael jako wroga, 26% nie postrzega go ani jako sojusznika, ani wroga, a 20% pozostaje niepewnych. Ten kryzys nastąpił tuż po rozpoczęciu wojny amerykańsko-izraelskiej z Iranem pod koniec lutego 2026 roku. Zbieg okoliczności? A może nieunikniony skutek zbytniego ignorowania przez Amerykanów rzeczywistości w mediach społecznościowych i na alternatywnych platformach?

Teheran – Dziś, w sobotę rano, w niektórych częściach Teheranu słychać było silne eksplozje. W centrum Teheranu zaobserwowano gęsty dym. Do eksplozji doszło w dwóch miejscach w Teheranie i kilku innych irańskich miastach.

Później tego samego dnia reżim izraelski i prezydent USA Donald Trump przyznali się do odpowiedzialności za atak.

Atak USA i Izraela na Iran nie może być bagatelizowany jako zwykła „niepotrzebna wojna”: Baqaei

Teheran, IRNA – Rzecznik irańskiego MSZ twierdzi, że amerykańsko-izraelskiego ataku na Iran nie można „bagatelizować”, ponieważ był to „rażący akt” agresji przeciwko suwerennemu państwu.

Esmail Baqaei zamieścił te uwagi w piątek na swoim koncie X, odpowiadając prezydentowi Niemiec Frankowi-Walterowi Steinmeierowi, który nazwał konflikt z Iranem „niepotrzebną wojną”.

„Prawdą jest, że obecny kryzys, z którym zmaga się nasz region i świat, można bezpośrednio powiązać z bezprawnym i arbitralnym wycofaniem się Stanów Zjednoczonych z JCPOA w maju 2018 roku” – napisał Baqaei.

Islamska Republika Iranu zamknęła swoją przestrzeń powietrzną do poniedziałku, z wyjątkiem niektórych lotów w ciągu dnia.

W Iranie powszechnie oczekuje się, że Stany Zjednoczone zaatakują w ten weekend, po tym jak rozmowy między oboma krajami znalazły się w „trwałym impasie”.

Około godziny 17:49 czasu wschodniego USA prezydent Trump zamiast zgodnie z pierwotnym harmonogramem polecieć śmigłowcem do Trump National w Bedminster w stanie New Jersey, właśnie wysiadł z Marine One, aby przesiąść się do Air Force One w drodze powrotnej do Waszyngtonu. NIE BYŁO to częścią planu, co wywołuje mnóstwo spekulacji na temat przyczyn.

Jednocześnie, z lotniska Mehrabad w Teheranie podobno wystartowała niezwykle duża liczba myśliwców irańskich sił powietrznych.

O ile pamiętam, Donald Trump, jest pierwszym amerykańskim prezydentem w moim życiu, który aktywnie angażował się w biznes, pełniąc urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nie pamiętam, aby Eisenhower, Kennedy, Nixon, Ford, Carter, Reagan, George H.W. Bush czy George W. Bush zakładali i prowadzili firmy, gdy zajmowali Gabinet Owalny. Prawdą jest, że Lincoln był znanym agentem kolei, a administracja Granta była skorumpowana, podobnie jak inne rządy XIX wieku, kiedy powstanie nowego państwa oferowało tak wiele możliwości do okradania tym, którzy mieli władzę.

Wątpię, by prezydenci wraz ze swoimi administracjami potrafili unikać odwdzięczania się przysługami dla darczyńców ich kampanii i przyjaciół, a przysługi te bez wątpienia przynoszą korzyści, gdy prezydent i jego nominaci nie sprawują już urzędu. Clinton i Biden byli prawdopodobnie pierwszymi prawdziwie skorumpowanymi amerykańskimi prezydentami za mojego życia. Być może to Clinton „uprawomocnił” sprzedaż wpływów. Praktyka ta narodziła się za rządów Bidena, jak pokazują liczne dowody. Praktyka ta została prawnie zalegalizowana przez reżim Trumpa, który nie wszczął postępowania karnego pomimo dowodów w laptopie Huntera Bidena, dowodów, które zostały uciszone.